📖Περίπου 45“
➡️ Με αυτά που συμβαίνουν σήμερα, ο κόσμος δεν απλώς έχασε τη μπάλα.
Την έχασε μέσα από τα χέρια του, σε κρίσιμο σημείο της «αναμέτρησης» και μάλιστα χωρίς πίεση.
Κάποτε υπήρχε πλάνο.
Υπήρχε σύστημα, υπήρχε προπονητής στον πάγκο να φωνάζει «ηρεμία, κυκλοφορία, σωστή επιλογή».
Τώρα παίζουμε όλοι ατομικά.
Ένας εναντίον ενός, με το κεφάλι κάτω, χωρίς να βλέπουμε τον ελεύθερο συμπαίκτη στη γωνία.
Βήματα… άνευ ντρίμπλας! Κάναμε επιθετικό φάουλ στην αλήθεια. Χάσαμε τα αμυντικά ριμπάουντ της λογικής και αφήσαμε τον αντίπαλο – τον φόβο, το μίσος, την αδιαφορία – να παίρνει
δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες ή και επιθέσεις.
Επιθέσεις, μεταφορικά αλλά (δυστυχώς) και κυριολεκτικά!
Είμαστε στο τελευταίο λεπτό, χάνουμε με διαφορά, και αντί για ομαδικό παιχνίδι, ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, ψάχνουμε το ηρωικό τρίποντο από τα 9 μέτρα με κλειστά μάτια.
Αλλά αν η μπάλα δεν κουνήσει το πλεκτό αντί να γυρίσουμε πίσω στην άμυνα, διαμαρτυρόμαστε στους διαιτητές.
(Πρίαμος που μας χρειάζεται)…
Αλλά η μπάλα είναι ακόμα εκεί.
Στο κέντρο του γηπέδου.
Δεν έχει βγει έξω.
Ακόμα δεν ακούστηκε η κόρνα!
Αρκεί κάποιος να σκύψει, να τη σηκώσει, να σηκώσει το κεφάλι, να δει το γήπεδο ολόκληρο και να θυμηθεί το πιο απλό πράγμα στην καλαθόσφαιρα:
Δεν κερδίζει αυτός που φωνάζει πιο δυνατά.
Κερδίζει αυτός που πασάρει σωστά.
Το παραπάνω κείμενο δεν αφορά την καλαθόσφαιρα καθαυτό.
Η καλαθόσφαιρα, είναι ένα (πολύ μικρό) παρακλάδι της ουσίας του…
