📖 Περίπου 55“
Αν υπάρχει ένας τρόπος να διαβεί κανείς, ξυπόλυτος ένα χωράφι γεμάτο με δηλητηριώδη φίδια και να βγει σώος και αβλαβής ως την άλλη άκρη, αυτός ονομάζεται άγνοια…
Άγνοια, πέραν και από τα όρια της (στην αντίληψη των άλλων) «βλακείας», αδυναμίας, φόβου ή ακόμα και της αναισθησίας…
Τέτοια «φίδια», θα ήταν παράξενο, αλλόκοτο ή και απίστευτο να μη σέρνονται σε όλους τους κοινωνικούς τομείς…
Πρόκειται λοιπόν για αυτό το είδος, που έχει δυο πόδια, δυο χέρια και δεν έχει ουρά…
Είναι αυτό, που μπορεί να μιλάει…
Είναι αυτό το είδος, που παρουσιάζεται ως ενάρετο και ζει μέσα στη χλιδή (από έξω κούκλα, από μέσα… πανούκλα)!
Είναι αυτό το είδος που είτε με ήλιο, είτε με φεγγάρι, έχει την ανάγκη να το… φωτίζουν, επειδή το ίδιο είναι σκοτεινό (και ότι είναι σκοτεινό, έχει ανάγκη από φωτισμό).
Είναι αυτό το είδος, που δεν ασκεί αυτοκριτική, παρά μόνο κριτική, με μοναδικό στόχο τη μετάθεση των δικών του ευθυνών…
Ταυτόχρονα, είναι αυτό, που αν σεβόταν τον εαυτό του, θα στεκόταν με παρρησία μπροστά στον καθρέπτη του, γιατί απλούστατα εκεί και μόνο είναι που συναντά τον (πραγματικό) εαυτό του και επειδή ως γνωστόν, όποιος ασκεί αυτοκριτική, αντιλαμβάνεται ότι μόνο κριτική δεν μπορεί να ασκεί (εκτός αν είναι καλοπροαίρετη).
Αυτός είναι λοιπόν και ο λόγος, που καμιά φορά η άγνοια επιβάλλεται…
Αν και κάποτε, μια απάντηση, περισσότερο είναι που επιβάλλεται!
Άλλωστε, υπάρχει και το Πανανθρώπινο παράδειγμα Του Θεανθρώπου, που όταν είδε να εμπορεύονται τον οίκο Του Πατέρα Tου (μας), είχε ξεσπάσει και τους τα έκανε… καλοκαιρινά!
Μέχρι που οι… «ενάρετοι» με διάφορες μεθοδεύσεις Τον σταύρωσαν…
Επομένως… έχει και η υπομονή τα όρια της!
Γιατί αν αυτοί οι «ενάρετοι»… σπάνε από το κακό τους, όσο τους αγνοείς, σπάνε σαν… μπαλόνια κατά το ξέσπασμα…
