📖Περίπου 55` / 📸Light Memories
➡️ Καταρχήν θέλω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και μετά με τον αναγνώστη.
Εξαρχής δεν ήθελα να αναρτήσω κάτι για τον σοβαρό τραυματισμό της Παναγιώτας Κυριάκου.
Ήθελα να περιμένω να περάσει πρώτα την πόρτα του χειρουργείου.
Από την πρώτη στιγμή είχα επικοινωνήσει, τόσο με την ίδια, όσο και με την οικογένεια της.
Αναθεώρησα όμως, όταν πληροφορήθηκα ότι δεν είναι μόνο η Παναγιώτα που θα περάσει ξανά αυτήν την πόρτα, αλλά και η νεαρή διεθνής του Αχιλλέα, η Δήμητρα Ευτυχίου.
Η Παναγιώτα ξέρει από χειρουργεία και το εννοώ.
Δέκα χρόνια τώρα δίνει τη δική της μάχη με τις φωνητικές της χορδές. Ξέρει τι σημαίνει αναμονή και υπομονή.
Τώρα και οι δύο περιμένουν την ημερομηνία για να ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση της επιστροφής.
Θυμήθηκα τότε εκείνη τη φωτογραφία με τη Μαρία Σοφοκλέους, που η Παναγιώτα διεκδικεί τη μπάλα και σχεδόν φωνάζει: «Τούτη η μάππα εν δική μου! Οκκέυ;;;»
Μιλώντας και με τη Δήμητρα, θυμήθηκα και τη δική μου ιστορία.
Το δυστύχημα με τη μοτοσυκλέτα του νονού μου, όταν έπεσα στον γκρεμό. Η μηχανή έμεινε πάνω, χτύπησε στο πεζούλι. Εγώ στο νοσοκομείο, τυλιγμένος σαν μούμια του Φαραώ.
Και έρχεται ο νονός μου και λέει στη νοσοκόμα: «Η μοτόρα εν έπαθεν πολλή ζημιά!»
Καταλαβαίνει κανείς γιατί το έκανε. Από αγάπη. Για να ξορκίσει τον φόβο του. Να το κάνει να φανεί πιο μικρό.
Έτσι νιώθω κι εγώ τώρα απέναντι στη… μάππα της Παναγιώτας, αλλά και γιατί εξιστόρησα αυτήν την ιστορία στη Δήμητρα!
Κορίτσια, είμαι σίγουρος ότι το τρίποντο δεν θα το χάσετε!
