📖Περίπου 40“
➡️Αυτή η νύχτα θα είναι δύσκολη…
Έχει πέσει το σούρουπο και ο ήλιος άφησε και την τελευταία του αχτίδα να φωτίσει τον τόπο που μένω.
Σε λίγο θα σβήσει και το φως της λάμπας.
Σκοτάδι.
Ώρα για ύπνο.
Ώρα για ύπνο;
Όχι!
Όχι αυτή τη φορά…
Όσο και αν το έχω ξαναζήσει, ποτέ δεν είναι εύκολο όταν φεύγει ένας δικός σου άνθρωπος.
Γιατί για μένα ο Δημήτρης είναι – και πεισματικά ο Ενεστώτας επιβάλλεται – ένας δικός μου άνθρωπος.
Ένας άνθρωπος που με χαρακτήριζε σαν γιο του.
Θέλει και ανάλυση αυτή η τιμή που μου απένειμε;
Ένας Άρχοντας.
Που τον είδα κατάματα να λυγίζει όταν του έδινα μια φωτογραφία του Μάριου του.
Ένας Λεβέντης που λύγιζε ξανά, όταν του έδινα κάτι χαρτιά με τα γράμματα του Μάριου του.
Δημήτρη μου, δεύτερε πατέρα μου…
Ξέρω ότι η αποψινή νύχτα θα είναι δύσκολη.
Είναι όμως κάτι που μου δίνει δύναμη.
Ξέρω ότι ο Μάριος, ντυμένος στα κάτασπρα, θα σε περιμένει…
Δεν φαντάζεσαι πως νιώθω μόνο που φαντάζομαι αυτήν τη στιγμή…
Γιατί έχετε πολλά να πείτε.
Ντυμένος στα κάτασπρα, όπως ήρθε κάποτε στον ύπνο μου και με έβλεπε χαμογελαστός.
Ξέρω ότι θα έρθεις και εσύ!
Αλλά εσύ ξέρεις πότε…
