📖Περίπου 50″
➡️ Ένας διαφορετικός απόηχος…
Πως θα μπορούσε μια μικρή χώρα, ή ακόμα πιο εύστοχα ένα νησί και αυτό μοιρασμένο, έκτασης από Βορρά προς Νότο 240 χιλιομέτρων, να χαράξει το όνομα του σε μιαν απόσταση 1306 χιλιομέτρων εντός του εδάφους της Γηραιάς Ηπείρου;
Δηλαδή… πέντε φορές και μισό την Κύπρο;
Γιατί η απόσταση από το Σαράγεβο, εκεί όπου τα κορίτσια της Εθνικής Γυναικών έγραψαν Έπος, ως το Γκρόνιγκεν, όπου η ΑΕΛ έχασε με διαφορά ενός καλαθιού από την Ολλανδική ομάδα, είναι 1306 χιλιόμετρα!
Στη μέση τους, το Βίρτσμπουργκ, όπου η ΑΕΚ για ένα καλάθι και αυτή, έχασε από τη Γερμανική ομάδα…
Ήταν η χαρά των τριών πόντων για τα κορίτσια μας, ήταν η λύπη για τις δύο διαφορές τριών πόντων, με τις οποίες έχασαν οι Πρασινοκίτρινοι και οι Γαλαζοκίτρινοι…
Η μπάλα και στην προκειμένη, η πορτοκαλί με τα σπυράκια (μας) απέδειξε ψες ότι τα… ποδάρια της είναι πολλαπλάσια των σπυριών της και ο λόγος της γοητείας της είναι ακριβώς επειδή είναι αόρατα αυτά τα ποδάρια!
Τρία Ευρωπαϊκά γήπεδα λοιπόν, τρεις διαφορετικές διοργανώσεις, τρεις ομάδες εκπρόσωποι της μικρής πατρίδας των 240 χιλιομέτρων αλλά με δύο όμοιες ιστορίες και μιαν Εποποιία…
Δύο ιστορίες λύπης γιατί ήταν αυτά τα… αόρατα ποδάρια που μας στέρησαν διθυραμβικές γραμμές…
Από θούριους ύμνους και τα συμφραζόμενα!
Ναι μεν όσο τα κορίτσια της Εθνικής Γυναικών δικαίως λαμβάνουν της δόξας τις δάφνες, είναι ερώτημα αν θα υπάρξει κάπου στο αύριο μια ανάλογη ευκαιρία…
Όμως γιατί να μην υπάρξει;
