📖Περίπου 1′
➡️Πρωί είχα μάθει ότι έφυγε ο Μάριος, πρωί έμαθα ότι έφυγε ο Δημήτρης…
Όπως τότε έτσι και τώρα προσπαθώ να μαζέψω τα δικά μου συντρίμμια…
Γιατί οι δεσμοί μου με τον Δημήτρη τον Παλάλα, αυτό το παλληκάρι με την αρχοντική, την όλορθη κορμοστασιά, ο επιβλητικός που δεν ενέπνεε φόβο αλλά σεβασμό, είχαν ξεκινήσει από τότε που είπα να ασχοληθώ με την δημοσιογραφία και την Κυπριακή καλαθόσφαιρα…
Ήταν από τότε που ένιωσα ότι ένας λόγος για να είμαι εδώ, είναι ο Δημήτρης ο Παλάλας…
Είναι, όχι ήταν!
Είναι γιατί ο Ενεστώτας επιβάλλεται!
Γιατί ο Δημήτρης ο Παλάλας, αυτός ο άρχοντας με όλη τη σημασία της λέξης, ήλθε και θα μείνει για πάντα, για πάντα και στο διηνεκές!
Όχι δεν μπορώ να δεχθώ ότι δεν θα ξαναδώ τον Δημήτρη, αλλά ξέρω ότι η φαντασία μου θα είναι ζωηρή και ολόλαμπρη στην ανάμνηση του…
Όσο και αν θα είναι λυπητερή…
Μετά μιας συγνώμης προς όλο τον κόσμο που διαβάζει αυτό το κείμενο…
Αλλά έχω την τιμή να θεωρώ τον εαυτό μου σαν ένα μέλος της οικογένειας Παλάλα!
Πόσες φορές ο Δημήτρης ο Παλάλας μου έλεγε…
-Μάριε μου, είσαι σαν γιος μου!!!
Ω τι τιμή!!!
Είδα λοιπόν τον Δημήτρη γελαστό…
Είδα τον Δημήτρη θυμωμένο…
Είδα τον Δημήτρη λυπημένο…
Αλλά τον είδα να λυγίζει…
Όταν είχε αναγγέλλει το ύστατο χαίρε στον Μάριο του…
Είναι σαν τώρα που θυμάμαι, όταν του είπε:
-Μάριε μου όταν θα έλθω και εγώ εκεί πάνω, θα έχουμε πολλά να πούμε…
Αυτή η ώρα έφθασε λοιπόν…
Ο Δημήτρης, πήγε να βρει το Μάριο του…
Ο οποίος ντυμένος στα κάτασπρα τον περιμένει στην πύλη Του Παραδείσου και θα τον οδηγήσει εντός και εκεί θα συνεχίσουν να λένε αυτά που άφησαν στη μέση όσο ήταν εδώ οι δύο τους…
Ο Δημήτρης και ο Μάριος, θα μιλάνε μεταξύ τους σε ένα χώρο όπου καμία μα καμία λύπη δεν υπάρχει, αλλά μόνο χαρά…
