📖Περίπου 40“
➡️Το εγχείρημα του να αναλυθεί πλήρως μια προσωπικότητα σαν αυτή του Αντώνη Κωνσταντινίδη, είναι εξαρχής… καταδικασμένο σε μη πλήρη επιτυχία!
Διότι η πορεία του σαν προπονητής, που ξεκίνησε εδώ και πάνω από 25 χρόνια, περιέχει τόσες επιτυχίες και πολύ περισσότερες στιγμές και αν οι επιτυχίες καταγράφονται βάση των αριθμών, τις στιγμές δεν μπορεί να τις περιγράψει κανείς και με κανέναν τρόπο…
Ακόμα και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής!
Τον Αντώνη Κωνσταντινίδη λοιπόν, τον βίωσα από την εφηβική του ηλικία, τότε που έκτιζε τα όνειρα του, αγωνιζόμενος στην Ομόνοια…
Κατά την πορεία λοιπόν, όλο και πιο πολύ με έπειθε ότι θα πετύχει στο χώρο!
Πέτυχε ως αθλητής, μιας και αποχώρησε ως αρχηγός της Ομόνοιας, αλλά ως προπονητής, οι επιτυχίες του ακόμα διαδέχονται η μία την άλλη…
Όμως εξακολουθώ να μην εκπλήσσομαι!
Γιατί κάπου εδώ είναι που φθάνει η στιγμή αποκάλυψης της πιο σπουδαίας επιτυχίας του Αντώνη Κωνσταντινίδη στο καλαθοσφαιρικό στερέωμα και όχι μόνο της Κύπρου!
Οι επιτυχίες του μετριούνται και είναι οι στιγμές που δεν μετριούνται…
Είναι λοιπόν ο συνδυασμός αυτών των δύο που συγχωνεύονται σε μιαν ευχάριστη συνήθεια που δεν εκπλήσσει κανέναν (και όχι μόνο εμένα)!
Με άλλα λόγια, είναι η παντελής απουσία σκέψης ότι ο Αντώνης Κωνσταντινίδης δεν χρειάζεται πλέον να αποδεικνύει την αξία του…🔚
