Ανάγνωση: Περίπου 70“
Θα αρχίσω με κάτι, που μου είχε πει κάποτε ένας οπαδός της ΑΕΛ…
«Διαβάζω για καλαθόσφαιρα, μόνο στις 13 του Μάη, για να δω τι θα γράψεις για το Μάριο»…
Αμέσως μετά, μου έδειξε ένα τατουάζ στο χέρι του, με το όνομα του Μάριου γραμμένο σε αυτό…
Το όνομα αυτού του οπαδού;
Δώρος…
Πολλοί, ίσως να κατάλαβαν ποιος είναι…
Ξημέρωσε λοιπόν η μέρα, που μόνο καλημέρα δεν θα μπορούσε να είναι…
Σαν εκείνο το πρωί, που ενώ περπατούσα στο δρόμο, εκεί κοντά στη δουλειά μου, πληροφορήθηκα το τραγικό νέο…
Εκείνο το νέο, που για μένα, έγινε τατουάζ, μέσα στη ψυχή μου…
Για αυτό το ξεχωριστό παιδί, που από μικρός, όταν με έβλεπε στο γήπεδο, ερχόταν να πάρει θέση δίπλα μου, να παίρνει τα χαρτιά και μια πέννα και να γράφει μαζί μου τους πόντους του παιχνιδιού…
Από μια ανυπακοή μου, προς τον εκ των αρχισυντακτών μου, το φίλο Μιχάλη Παπαγεωργίου, που ενώ ήμουν στη Λεμεσό, μου ζήτησε να πάω στο ντέρμπι Απόλλωνα – Κεραυνού, εγώ πήγα στο ΑΕΛ – ΠΑΕΕΚ, αυτός είναι και ο λόγος, ύπαρξης αυτής της φωτογραφίας…
Μια φωτογραφία, για την οποία, τόσο πολύ χάρηκε ο Μάριος, που έβλεπε για πρώτη φορά τον εαυτό του σε εφημερίδα!
Ω τι τιμή για μένα, να φωτογραφηθώ με έναν Άγγελο!!!
Τι τιμή και τι ιερό χρέος για μένα, να διαβάσει ο Δώρος αυτά που γράφω σήμερα…
Τι τιμή, να τα διαβάσει ο απλός οπαδός της ΑΕΛ, αλλά πολύ περισσότερο, ο απλός οπαδός του ΑΝΘΡΩΠΟΥ…
Αλλά πόσο με τρομάζει η σκέψη και μόνο, ότι θα τα διαβάσει ο Δημήτρης και η Αρίστη, σκεπτόμενος το πως θα νιώσουν…
Δεν μου απομένει κάτι άλλο, παρά η επανάληψη της υπόσχεσης…
Μάριε μου, όσο θα είμαι εδώ, η ανάμνηση μου θα είναι ζωντανή…
