Έχει γίνει πλέον γνωστό, ότι την ερχόμενη Δευτέρα, στη Βουλή των Αντιπροσώπων, θα τεθεί θέμα περί ενδεχομένου άνισης μεταχείρισης και διάκρισης λόγω φύλου στο άθλημα της καλαθόσφαιρας, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο επίσημο έγγραφο, που υπογράφεται από τη Διευθύντρια Υπηρεσίας, Κοινοβουλευτικών Επιτροπών.
Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, ότι πρόκειται για ένα άκρως σοβαρό ζήτημα και φυσικά, είναι με αρκετό ενδιαφέρον που αναμένονται οι εξελίξεις που θα προκύψουν, έπειτα από τη συζήτηση που θα λάβει χώρα.
Από εκεί και πέρα, δεδομένη είναι η πεποίθηση (όχι μόνο του υπογράφοντα, αλλά του κάθε λογικού ανθρώπου), ότι η ισότητα, είναι ισότητα, μόνο στην πράξη και όχι στα λόγια!
Είναι η ισότητα για τον κόσμο και όχι για τα μάτια του (κόσμου)!
Ειδικά τις τελευταίες μέρες, ειπώθηκαν και ακούστηκαν πολλά, όσον αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα, που βεβαίως είναι πολύ λεπτό, ειδικά όταν έχει να κάνει με παιδιά (και πόσο μάλλον, όταν φθάνει στην ίδια τη Βουλή)…
Τα δικά μας παιδιά και στην προκειμένη, τις κοπέλες που απαρτίζουν τη Γυναικεία καλαθόσφαιρα, η οποία –κατά γενική ομολογία- διαχρονικά παίρνει πιο λίγα από αυτά που πραγματικά της αξίζουν!
Σε προσωπικές μου παρεμβάσεις (σε άλλες ιστοσελίδες), είχα προβεί σε αναρτήσεις περί του Γυναικείου Πρωταθλήματος που βυθίζεται, όπως για παράδειγμα, στον πιο κάτω σύνδεσμο:
Όσοι διάβασαν το κείμενο στον παραπάνω σύνδεσμο, εύκολα αντιλαμβάνονται το μέγεθος του προβλήματος, αλλά στο σημείο αυτό, επιβάλλεται να επισημανθούν και οι προεκτάσεις του:
Όταν στο φετινό Πρωτάθλημα Γυναικών, μετέχουν έξι ομάδες και στα (επίσης φετινά) Αναπτυξιακά, μετέχουν εννέα ομάδες στο Κ18, 13 ομάδες στο Κ16 και 18 ομάδες στο Κ14 (πέραν των μικτών ομάδων των δυο ηλικιακών μίνι Πρωταθλημάτων, δηλαδή Κ12 & κ10), πόσες κοπέλες θα… χωρέσουν στις έξι μόλις ομάδες του Γυναικείου Πρωταθλήματος;
Από εκεί και πέρα, αυτονόητο είναι ότι σε ένα σύνολο 40 ομάδων (στις τρεις ηλικιακές κατηγορίες), πρέπει να υπάρχουν και οι τρεις ηλικιακές Εθνικές ομάδες!
40 ομάδες… Μιλάμε (έτσι χονδρικά) για 400 πάνω κάτω, κοπέλες!
Αυτονόητο είναι λοιπόν, το ότι όλες αυτές οι κοπέλες, δεν πήγαν για να αθληθούν στην καλαθόσφαιρα, επειδή δεν είχαν κάτι άλλο να κάνουν…
Πήγαν εκεί, γιατί έχουν (και καλαθοσφαιρικά) όνειρα και τα παιδιά (μας), πρέπει να τα βοηθάμε να πραγματοποιήσουν τα δικά τους όνειρα και όχι τα… δικά μας!
Ένα μεγάλο όνειρο λοιπόν, είναι και η φανέλα με το Εθνόσημο, όνειρο που εμείς, το χρωστάμε στα παιδιά μας, υπό την έννοια, ότι το βοηθάμε για να το δει με τα μάτια ανοικτά!
Ένα όνειρο, που δικαιούται να το ζήσει η νεαρή καλαθοσφαιρίστρια, ακριβώς όπως και ο νεαρός καλαθοσφαιριστής!
Ένα όνειρο, που από κοινωνικής σκοπιάς, βοηθά τον ίδιο τον κόσμο, μέσα σε ένα περιβάλλον ισότητας, αυθεντικότητας και με τις (επιβαλλόμενα) ανιδιοτελείς έμπρακτες βοήθειες όλων, θα κατοχυρωθεί αυτή η ισότητα και οτιδήποτε λιγότερο, θα είναι απλά… για τα μάτια του κόσμου!
