Ανάγνωση: Περίπου 45“
Νίκο Γκάλη, καλάθι έβαλες και πάλι…
Νίκο Γκάλη, λάμπεις σα λαμπάδα, δόξα της Ελλάδας…
(Μάριος Πολυδώρου)
Δεν πέρασαν πολλές ημέρες από την 23η Ιουλίου, όταν ο Νίκος Γκάλης, γιόρτασε τα 66α του γενέθλια και εννοείται ότι επρόκειτο για ένα αυτονόητο χρέος το αφιέρωμα που είχα ετοιμάσει…
Από εκεί και πέρα…
Για αυτό που έγινε ψες στο ΟΑΚΑ, γράφτηκαν και θα γραφούν τόσα πολλά και η αλήθεια είναι ότι σε εμένα προσωπικά, αρέσει (πάρα πολύ) αυτό το είδος ανταγωνισμού, για το ποιος θα γράψει το καλύτερο, το πιο αντιπροσωπευτικό, αυτό που θα «μαγνητίσει» τα πλήθη για να διαβαστεί…
Αλλά τι απέμεινε;
Όλο και κάτι θα μοιάζει με κάτι άλλο που γράφτηκε, γιατί όλα, θα «στοχεύουν» στο απόγειο της δόξας, εκεί όπου συμβολικά ανέβηκε ψες η φανέλα του Νίκου Γκάλη…
Αν όμως αυτό δεν γινόταν για χάρη του συμβολισμού, για να τιμηθεί ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία της καλαθόσφαιρας στην Ελλάδα και να επιχειρείτο η ολοκληρωτική κίνηση, δηλαδή του πόσο ψηλά θα έπρεπε να έφθανε η φανέλα του Νίκου Γκάλη…
Θα έπρεπε να τρυπηθεί το στέγαστρο του ΟΑΚΑ και η φανέλα ακόμα να ανυψωνόταν, να ανυψωνόταν, να ανυψωνόταν…
Απλά αυτό, αλλά ας δοκιμάσω και τις… ποιητικές μου ικανότητες με ένα δίστιχο αφιερωμένο στο Νίκο Γκάλη…
Νίκο Γκάλη, καλάθι έβαλες και πάλι…
Νίκο Γκάλη, λάμπεις σα λαμπάδα, δόξα της Ελλάδας…
