Ανάγνωση: Περίπου 45“
Ήταν μια πρώτη αίσθηση (λόγω ηλικίας) του αισθήματος της απογοήτευσης…
Του οποίου όμως, η απόσταση από τη χαρά, ήταν ακριβώς όση χώρισε τη ψεσινή προσπάθεια των νεαρών παικτών του Κεραυνού, από το να έχαναν ή να κατακτούσαν τον Τίτλο…
Στο πρώτο τους λοιπόν βήμα προς την άνδρωση, οι νεαροί Ερυθροκίτρινοι, δεν άντεξαν και ξέσπασαν σε λυγμούς, βλέποντας τους αντιπάλους τους, να πανηγυρίζουν την κατάκτηση του Τίτλου για την Επίλεκτη Κ14…
Όλα αυτά για ένα τρίποντο…
Σαν εκείνην την προσπάθεια προς το τέλος, που η μπάλα… παρέδωσε ένα μεγάλο μάθημα σε αυτά τα παιδιά, ότι έχει «πολλά ποδάρια», αν και στη θέα ή ακόμα και στο άγγιγμα της, δεν φαίνεται… κανένα!
Σίγουρα, το να προσπαθούσε κανείς (ακόμα και ο γονέας ή και ο προπονητής), να παρηγορήσει τους νεαρούς παίκτες, δεν είναι και το ευκολότερο…
Άλλωστε, σε αυτήν την ηλικία, ακόμα το κάθε παιδί, είναι και ένας διαφορετικός κόσμος, που βρίσκεται στα αρχικά χρονικά στάδια της ομαδοποίησης…
Από εκεί και πέρα, σε ένα Αναπτυξιακό περιβάλλον σαν αυτό του Κεραυνού, όπου η θαυμαστή δουλειά είναι διαχρονική, τα παιδιά του Ερυθροκίτρινου αύριο, πήραν ένα πολύ σημαντικό μάθημα…
Αυτό της απογοήτευσης, που έγινε απογοήτευση για μια λεπτομέρεια…
Μια απογοήτευση που θα τους δώσει δύναμη για το (δικό τους) αύριο…
*Εννοείται ότι το παραπάνω κείμενο, να γράφτηκε για τα παιδιά του Κεραυνού, πιο εύκολο όμως είναι να κατανοηθεί ότι ισχύει για τον κάθε αυριανό μας καλαθοσφαιριστή της κάθε ομάδας…
