📖Περίπου 45″
➡️Γεννημένος στην Καισαριανή, στις 3 Αυγούστου του 1935, υμνητής του ανθρώπου…
Πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη μέρα εκείνη που ο Αντώνης Καλογιάννης αναχώρησε για Τα Επουράνια…
Τη μέρα εκείνη λοιπόν, η στεναχώρια μου με είχε εμπνεύσει για να γράψω τα παρακάτω:
Σαν ένα σύμβολο δυο ολόκληρων γενεών, με τη δική του φωνή, πρόσθεσε μιαν ξεχωριστή νότα στο Ελληνικό πεντάγραμμο…
Ο Αντώνης Καλογιάννης, ο αυθεντικός άνθρωπος που πλέον θα τραγουδά από εκεί ψηλά…
Την Αννούλα του χιονιά, θα τη ξαναβρεί στους μπαξέδες Του Παπαδείσου, επειδή την αγάπησε σαν το γέλιο του Μάη…
Έβαλε όρτσα τα πανιά, για να τη συναντήσει, αν και δεν ήταν σίγουρος, πως τη λέγανε, Άννα, Μαρία η Λαμπρινή…
Θα μπει από την πύλη Του Παραδείσου και θα ζητήσει από την Ευτυχία να ανοίξει το παράθυρο για να μπει δροσιά του Μάη, για να δουν μαζί, την ευτυχία που δεν είδαν εδώ…
Εκεί στους τοίχους Του Παραδείσου θα βρει μια γωνιά χωρίς συνθήματα και θα αναπαυτεί εκεί, με την όμορφη του Κατερίνα…
Δεν θα νοιώσει μοναξιά, γιατί με αυτόν, κάποιοι θα γίνουν δυο, θα γίνουν τρεις, θα γίνουν χιλιοιδεκατρείς…
Από εκεί ψηλά, θα αγναντεύει το βουνό του, τον Πενταδάκτυλο και κάπου εκεί κοντά, θα αγναντέψει και τη Μεσόγειο…
Αλλά το πιο σημαντικό, που θα λέμε εμείς για να τον θυμόμαστε, είναι ότι ζήσαμε ακόμα μια μέρα…🔚
