📖Περίπου 40“
➡️Έχουμε φθάσει απαισίως στην εποχή όπου η πονηριά εκλαμβάνεται ως εξυπνάδα…
Στην εποχή της επιφανειακής εικόνας, στην εποχή της μάζας που ακολουθεί και της ποιότητας που αναγκαστικά πρέπει να αντιστέκεται για να αποδείξει τι;
Τα αυτονόητα!
Φθάνοντας λοιπόν σε αυτήν την εποχή όπου το φιλότιμο καταπατείται και τιμωρείται μόνο η αντίδραση και όχι η δράση, ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχει και μια… τεχνική που μπορεί να μην είναι τόσο καινούργια, άρα… κατέχει και μια διαχρονικότητα!
Η τέχνη του… απαραίτητου!
Η τέχνη του να αγνοείται κανείς, δηλαδή όταν ακούει σχετικά με κάτι, ότι δεν είναι απαραίτητο να το διεκπεραιώσει!
Ανεξάρτητα από το αν πρέπει ή πιο πολύ επειδή μπορεί!
Εν ολίγοις…
Δεν είναι απαραίτητο!
Αν και μπορεί να είναι, επαναλαμβάνεται!
Πίσω λοιπόν από τις τρεις αυτές λέξεις, υπάρχει αυτό το… σίγμα που κάνει τη μεγάλη διαφορά, που κρύβει όλο το φθόνο…
Δεν είναι απαραίτητο, δεν είσαι απαραίτητος!
Αλλά ας μην εκλαμβάνεται η ανοχή ως βλακεία, ούτε η υπομονή σαν φόβος…
Διότι ο… Ελέφαντας μπορεί να είναι ένας αγαθός γίγαντας, αλλά όταν εξαντληθεί η υπομονή του, τότε το άδικο θα νιώσει το πάτημα του και όταν το νιώσει… δεν θα ξανανιώσει!
Ο Ελέφαντας έχει δυνατή μνήμη και τρέφεται και με… αχλάδια άμα λάχει! 🔚
