📖Περίπου 55“
🦅 Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένας αετός που κάθισε να ξεκουραστεί στη βεράντα ενός πλούσιου…
Εκεί που καθόταν, κάπου εκεί κοντά βρισκόταν ένα κλουβί και μέσα ήταν ένας παπαγάλος…
Μετά από λίγο εμφανίστηκε ο πλούσιος ιδιοκτήτης του σπιτιού και του παπαγάλου…
Ο οποίος μιλούσε στον παπαγάλο και αυτός, επαναλάμβανε ότι έλεγε το αφεντικό του…
Μετά ο πλούσιος άρχισε να μιλάει και στον αετό…
Όμως ο αετός δεν έλεγε απολύτως τίποτα…
Τότε ο πλούσιος ιδιοκτήτης και ο παπαγάλος άρχισαν να κοροϊδεύουν τον αετό, επειδή δεν μιλούσε…
Μετά από λίγο, ο αετός άνοιξε τα φτερά του και πέταξε τόσο ψηλά, μέχρι που χάθηκε από τα μάτια του πλούσιου και του παπαγάλου του…
Τότε λοιπόν ο παπαγάλος ζήτησε από τον ιδιοκτήτη του να του ανοίξει το κλουβί για να πετάξει και αυτός…
Ο ιδιοκτήτης του είπε πως θα του ανοίξει το κλουβί, αλλά θα πρέπει να επιστρέψει σε αυτό…
Μετά από λίγο λοιπόν, ο παπαγάλος επέστρεψε…
Ο ιδιοκτήτης τον ρώτησε για το φτερούγισμα του και ο παπαγάλος του είπε ότι δεν μπορούσε να πετάξει τόσο ψηλά όσο ο αετός…
Για τον οποίο το μέρος που ξεκουράζεται είναι η φωλιά που ο ίδιος (ο αετός) έκτισε και όχι κάποιο κλουβί που άλλοι του το κατασκεύασαν…
Αν τυχόν και δεν αντιλήφθηκε κανείς το νόημα αυτής της ιστορίας, αυτό είναι το εξής…
Ο ικανός, δεν νιώθει την ανάγκη να δημιουργεί θόρυβο, δηλαδή να μιλάει για τα όσα μπορεί να πραγματοποιεί και ακριβώς για το λόγο αυτό είναι ελεύθερος!
Αυτός είναι ο αετός της παραπάνω ιστορίας…
Ο ανίκανος είναι αυτός που νιώθει ικανός στις πλάτες άλλων και που νιώθει πως πρέπει να μιλάει, να μιλάει, να μιλάει, λέγοντας ξανά και ξανά ότι πέτυχε όλα αυτά που βρήκε έτοιμα…
Φυλακισμένος σε ένα κλουβί (έτοιμο και αυτό) για να κάνει ο,τι τον προστάζει το αφεντικό…🦜
