Ανάγνωση: Περίπου 30“
Είναι κάτι στιγμές που όταν σκέφτομαι, πόσο… ένοχος έπρεπε να νιώθω για τα… βάσανα, στα οποία είχα υποβάλει αυτήν τη θαυμάσια γυναίκα, όσο αθώα και να ήταν τα παιδικά καμώματα, κάποτε μου έρχονται σαν ερινύες…
Πρωινό, 8ης Σεπτεμβρίου 1990…
Όσα πρωινά και να περάσουν, εκείνο το ξύπνημα, ήταν, είναι και θα είναι ο χειρότερος μου εφιάλτης και που δεν ήταν ένα κακό όνειρο…
Ήταν η πραγματικότητα…
Η πραγματικότητα, που δεν θα ήθελα ποτέ μου να βιώσω, να ακούσω, να δω…
Η αγαπημένη μου γιαγιά, η γυναίκα που έκανε τα πάντα για μένα, είχε κλείσει τα μάτια της…
Χίλιες φορές μάνα μου!!!
Ένιωθα σαν ένοχος, νιώθω σαν ένοχος…
Μπορεί να έκλεισε τα μάτια της…
Ποτέ όμως δεν έπαψε να με βλέπει…
Μπορεί να μην ήξερε γράμματα…
Αλλά ξέρει να αγαπάει (με τον Ενεστώτα, να επιβάλλεται)!
Ότι επιτυχία και να σημειώσω, ως τη μέρα που θα σε ανταμώσω ξανά…
Αφιερωμένη σε εσένα θα είναι!
Γιαγιά μου… ΣΕ ΑΓΑΠΩ!!!
