📖 Περίπου 35“ / 🔗Σύνδεσμος παραπομπής κάτω από το κείμενο…
➡Τον Άθω Χριστοδούλου, τον είχα γνωρίσει σαν διαιτητή, από τα πρώιμα μου χρόνια στο χώρο…
Ήταν από τους πλέον πιο προσιτούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει στο μακρύ πια οδοιπορικό μου…
Απλός, όσο και ομιλητικός και αν κάποιος μιλάει πολύ, ίσως οι πολλοί, αυτό να το θεωρούν ελάττωμα…
Εγώ θα το έλεγα αυθεντικότητα, αυθορμητισμό ή και όταν είναι κανείς να μην έχει να φοβηθεί ή και να κρύψει κάτι…
Γιατί ο Άθως Χριστοδούλου, δεν ήταν από αυτούς που κρυβόντουσαν…
Όπως βέβαια, δεν θα μπορούσε και δεν μπορεί να κρυφτεί και από Το Δημιουργό, εκ Του οποίου κανείς, δεν μπορεί…
Γιατί όταν αναχώρησε για εκεί, σαν σήμερα 14 χρόνια πριν, ότι έδειξε εδώ, εκείνο ακριβώς είχε πάρει!
Την αυθεντικότητα του!
Το δε έργο του;
Είχε εκτιμηθεί…
Έτσι απλά!
Άλλωστε και εκ μέρους των συναδέλφων του, το βραβείο που φέρει το όνομα και το επώνυμο του, ήταν και είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής για τον Άθω Χριστοδούλου…
🔗Κλείνοντας αυτό το αφιέρωμα, παραθέτω την αρθρογραφία του συνάδελφου Αργύρη Αργυρού, κατά τις οδυνηρές εκείνες μέρες, λίγο μετά την αναχώρηση του Άθου Χριστοδούλου…
https://www.sigmalive.com/archive/simerini/sport+time/cyprus/327807
