📖Περίπου 55“
➡Με αφορμή μιαν παλιά (όχι και τόσο) πραγματική ιστορία που είχα ακούσει για έναν νεαρό καλαθοσφαιριστή, στο μυαλό μου… γεννήθηκαν κάποιες σκέψεις για το πως θα μπορούσαν να βοηθηθούν τα παιδιά που βεβαίως και είναι το αύριο της καλαθόσφαιρας μας!
Βασικοί πρωταγωνιστές λοιπόν ήταν ο νεαρός (που τώρα είναι ενήλικας) και ένας παλιός διεθνής μας!
Ο νεαρός λοιπόν, δεν ήταν από τα παιδιά εκείνα που σε κάποιες αποφάσεις της διαιτησίας θα διαμαρτυρόταν…
Αυτό όμως δεν σήμαινε κιόλας ότι θα… έτρωγε και το (αγωνιστικό) ξύλο και να το υπομένει κιόλας!
Μια μέρα λοιπόν και μετά από μιαν αναμέτρηση που… είχε φάει του βάρους του, δεν άντεξε και αποφάσισε να μιλήσει με τον παλιό διεθνή που ήταν και είναι το πρότυπο του, λέγοντας του ότι θα σταματήσει!
Τότε λοιπόν ο άλλοτε διεθνής, τον ρώτησε αν του αρέσει το άθλημα και φυσικά, η απάντηση που έλαβε ήταν καταφατική!
Στη συνέχεια λοιπόν του είπε:
– Πρέπει να είσαι ευγενικός, να έχεις υπομονή, να λες ευχαριστώ στο διαιτητή ακόμα και η απόφαση του σε αδικεί!
Συνεχίζοντας…
– Αυτό να κάνεις συνεχώς, μια, δυο, τρεις φορές και στη συνέχεια θα καταλάβεις ότι δεν θα νιώθεις ότι σε αδικούν, γιατί κάνεις αυτό που σου αρέσει!
Ως και συνέβη!
Αφού λοιπόν, μέσα από τη διδαχή που έλαβε ο νεαρός, κατάφερε να παντρέψει την υπομονή με την ταπεινοφροσύνη, σήμερα συνεχίζει να αγωνίζεται ακάθεκτος!
Τι ήταν όμως αυτό που μέτρησε;
Επειδή ο παλιός διεθνής είχε βιώσει την αδικία ως νεαρός, ήξερε πως να προσεγγίσει το νυν νεαρό!
Τρανή απόδειξη ότι δεν είναι μόνο τα… διπλώματα αλλά και η επικοινωνία που για να αποδώσει, η ανθρώπινη προσέγγιση, ήταν, είναι και θα είναι το άλφα και το ωμέγα!
