Ανάγνωση: Περίπου 55“
Για να φθάσουμε σε μια λέξη, τη λέξη «εγώ»…
Είναι γενικό το πρόβλημα, άρα όχι μόνο καλαθοσφαιρικό…
Γιατί, μπορεί να είναι πολλοί αυτοί που διαλαλούν ότι «εγώ μισώ τη δόξα», αλλά επειδή τη «δόξα, ουδείς μίσησε», η… έντεχνη διατύπωση του ότι «αμμέν ήμουν εγιώ»… διανθισμένη με κάθε λογής… φρου-φρου και αρώματα, είναι ένα… προϊόν, που ποτέ δεν εξαντλείται από τη γκάμα που μπορεί να βρει κανείς (και) στα καλαθοσφαιρικά ράφια, αποτελεί ένα διαχρονικό πρόβλημα, που κάπου έχει μας έχει μπερδέψει, όσον αφορά το ποια είναι η δόξα που θέλουμε!
Ναι! Όλοι θέλουμε τη δόξα (και παρακαλώ, προσοχή στο δεύτερο πληθυντικού), γιατί και ο ίδιος Ο Θεάνθρωπος τη θέλει και θα την αποκτήσει, όταν θα ξαναέλθει, αλλά θα έλθει ως βασιλιάς και δίκαιος δικαστής, για να δει τι μ@λ@κίες (κάθε λογής), έχουμε πράξει, παρά τις εντολές Του…
Η δόξα λοιπόν ανήκει σε αυτούς που την επιζητούν μεν, αλλά με αγνό τρόπο και που δεν αναμένουν τα εύσημα, απαιτώντας αυτά…
Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι, που δεν θα… οδηγήσουν το συνομιλητή ή τον αναγνώστη… «γυρόν που γυρόν, ανοθκιόν της Πάφου και κατοθκιόν της Μεσαορκάς», για να καταλήξουν στο εγώ τους!
Προσοχή! Αυτοί του «αμμέν ήμουν εγιώ» (στην επιτυχία) είναι ακριβώς οι ίδιοι που σε περίπτωση αποτυχίας θα αναφωνήσουν «εγιώ εν τζιε», αλλά που θα φταίνε όλοι οι άλλοι και που για να αιτιολογήσουν τη δική τους αθωότητα, θα φταίξει ακόμα και ο… ανάδρομος Ήλιος (όχι απλά ο μικρούλης Ερμής), άρα το… «ταξίδι» δεν περιορίζεται μόνο στην… Πάφο και στη Μεσαορία…
Που καταλήγω; Πάλι καλά λοιπόν που υπάρχουν και αυτοί που απεχθάνονται μιαν πρόσκαιρη δόξα, και στην καλαθόσφαιρα, γιατί αυτοί και μόνο αυτοί, είναι που κρατάνε το άθλημα ζωντανό!
