Ανάγνωση: Περίπου 35“
Ώρα 5:30, 20η Ιουλίου…
Η σειρήνες πάλι ηχούν και αν ηχήσουν και του χρόνου, τέτοια ώρα, τέτοια στιγμή, θα συμπληρωθεί μισός αιώνας…
Αλλά τώρα… Αυτήν τη στιγμή…
Μισός αιώνας, παρά ένα χρόνο, αδικίας…
Μισός αιώνας, παρά ένα χρόνο και η πληγή ακόμα στάζει αίμα…
Πάνω στο κορμί του χρυσοπράσινου φύλλου, του ριγμένου στο πέλαγο…
Ότι και αν μου πει κανείς, δεν με πείθει…
Να μην πιστέψω τι;
Αυτό που είδαν τα μάτια μου;
Όταν στην ηλικία των 4 ετών, είδα μαύρο τον ουρανό και έτρεχα μαζί με τη γιαγιά μου, για να γλυτώσουμε;
Να πιστέψω τι;
Ότι η μικρή μου πατρίδα, είναι μοιρασμένη στα δυο και ότι το πρόβλημα, είναι οτιδήποτε άλλο, εκτός από κατοχή;
Να βλέπω αυτές τις φωτογραφίες και τόσες άλλες… Να ξεχάσω;
Όταν κάθε μέρα που ξημερώνει, να με προκαλούν, βλέποντας την πλαγιά του Πενταδακτύλου;
Τα βίωσα! Τα έζησα! Τα ζω και τα βιώνω όλα αυτά…
Να ξεχάσω;
Όχι! Δεν ξεχνώ!!! Φέτος, δεν ξεχνώ για 49 χιλιάδες φορές…
Δεν ξεχνώ!!!
