Ανάγνωση: Περίπου 70“
Η αξία του ηττημένου, είναι η… μεζούρα του μεγέθους του ποτηριού, από το οποίο γεύεται το νέκταρ της δόξας ο νικητής (ή ας το… παρομοιάσω και με το μέγεθος του Τροπαίου)!
Αυτό είναι το ένα.
Το άλλο, είναι η μεταφορά στην ιστοσελίδα, δυο σύντομων διαλόγων που είχα ψες, μετά το φινάλε του 5ου τελικού, που ήδη έχει περάσει στις σελίδες της ιστορίας…
Έναν, από κάθε πλευρά.
Ο Jesse Hunt, που έπαιξε και στον Κεραυνό (μόνο για την Ευρώπη), εμφανώς… αποκαμωμένος από την όλη προσπάθεια, καθόταν σε μιαν καρέκλα, εκεί δίπλα από το γραφείο της γραμματείας, είπε…
«What a game»!
Ασφαλώς και ο Αυστραλός άσος, είχε στη σκέψη του και τον αντίπαλο και όχι μόνο την ομάδα του, γιατί και οι δυο ομάδες… συνέθεσαν τον ψεσινό τελικό…
Ο Μιχάλης Κακιούζης, μετά από ώρα βγήκε από τα αποδυτήρια και όταν του είπα… «Έτσι είναι αυτά τα παιχνίδια»…
Έλεγε και επανέλαβε, για μια φάση…
Όχι μιαν συγκεκριμένη φάση, αλλά για τις πολλές, τις αμέτρητες που θα μπορούσε να άλλαζαν τη μοίρα του παιχνιδιού και της κατάληξης του Τροπαίου μαζί…
Τη στιγμή λοιπόν που ο Κεραυνός, έμεινε τελικά στη 2η θέση, σε καμιάν περίπτωση δεν πρέπει να υπάρξει απογοήτευση…
Βέβαια… τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, γιατί για μένα, είναι εύκολο να αραδιάζω κάποιες γραμμές, αλλά δεν μπορώ να είμαι και στη ψυχοσύνθεση του κάθε πρωταγωνιστή και ειδικά του απογοητευμένου…
Αλλά, όταν καθαρίσει το μυαλό όλων στον Κεραυνό για τη ψεσινή απώλεια, στην εξίσωση του απολογισμού, δεν μπορεί να μην προστεθεί το όλο οδοιπορικό…
Ή το πως χάθηκε ο πρώτος τελικός…
Πολύ περισσότερο όμως, δεν μπορεί να μην προστεθεί στην εξίσωση, η διαχρονικότητα των Ερυθροκίτρινων στα πρωταγωνιστικά δρώμενα…
Ειδικά αν αναλογισθεί κανείς ότι η τελευταία αγωνιστική περίοδος που δεν πρωταγωνίστησε ο Κεραυνός, ήταν η αγωνιστική περίοδος 1994-1995…
Ναι, καλά διαβάσατε!
Δηλαδή, φέτος συμπληρώθηκαν 28 χρόνια στη σειρά, με πρωταγωνιστή τον Κεραυνό!
