📖Περίπου 1`
➡️Δεν πέρασαν πολλές μέρες από την απόφαση της FIBA για την άρση του αποκλεισμού Ρώσων και Λευκορώσων αθλητών, αλλά και αξιωματούχων, που είχε επιβληθεί λόγω του Ουκρανικού ζητήματος.
Μια εξέλιξη που έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία, σύμφωνα με τα δεδομένα που υπάρχουν, σε περίπου έναν χρόνο αναμένεται και η επιστροφή της ΤΣΣΚΑ Μόσχας στην Ευρωλίγκα, ενώ στο τραπέζι αναμένεται να βρεθεί και το ζήτημα της επιστροφής των Εθνικών ομάδων των δύο χωρών στις διεθνείς διοργανώσεις.
Ωστόσο, πέρα από την καλαθόσφαιρα και τον αθλητισμό γενικότερα, δύσκολα μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τη διαχρονική δύναμη της Ρωσίας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τα παραδείγματα είναι άπειρα και διαχρονικά.
Όχι μόνο όσον αφορά την καλαθόσφαιρα αλλά και σε γενικότερο αθλητικό πλαίσιο η θέση της Ρωσίας στον ευρωπαϊκό αθλητισμό δεν χρειάζεται ιδιαίτερες αναλύσεις.
Εντελώς καλαθοσφαιρικά, μόνο και μόνο η παρουσία της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, μιας από τις πλέον ιστορικές και διαχρονικές δυνάμεις της Ευρωπαϊκής καλαθόσφαιρας αρκεί για να υπενθυμίσει το μέγεθος αυτής της παράδοσης.
Όμως, σε ατομικό επίπεδο, υπάρχει κάτι ακόμη πιο σημαντικό.
Υπάρχουν οι ίδιοι οι αθλητές!
Γι’ αυτούς δεν χρειάζονται πολλά λόγια, παρά μόνο μία επισήμανση:
Μακάρι να είναι η τελευταία φορά που αθλητές στερούνται τον διεθνή ανταγωνισμό εξαιτίας πολιτικών εξελίξεων και κατ’ επέκταση, αποφάσεων…
Γιατί αυτό που συνέβη στους Ρώσους αθλητές δεν ήταν απλώς ένας αθλητικός αποκλεισμός.
Ήταν η απώλεια μιας ολόκληρης αγωνιστικής περιόδου, ευκαιριών, διοργανώσεων και για πολλούς, ενός σημαντικού κομματιού της αθλητικής τους διαδρομής.
Κάτι που δεν αφορά μόνο τους Ρώσους.
Η ιστορία έχει δείξει πολλές φορές ότι όταν η πολιτική εισέρχεται στον αθλητισμό, εκείνος που τελικά πληρώνει το τίμημα μπορεί να είναι ο ίδιος ο αθλητής.
Αρκεί να θυμηθεί κανείς τι συνέβαινε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν Ολυμπιακοί Αγώνες και διεθνείς διοργανώσεις βρέθηκαν πολλές φορές στη δίνη των πολιτικών αντιπαραθέσεων.
Οι εποχές και οι συνθήκες μπορεί να αλλάζουν.
Όμως ο αθλητής, παραμένει αθλητής.
Ακριβώς επειδή παραμένει αθλητής, αξίζει να κρίνεται για όσα κάνει μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, άρα να του προσφέρονται οι ευκαιρίες που δικαιωματικά του αξίζουν ή πολύ περισσότερο, του ανήκουν!
Με σεβασμό λοιπόν, πρώτα στον αθλητή!🔚
