Ανάγνωση: Περίπου 50“
Πρώτα Ο Θεός και σε λίγες μέρες, συμπληρώνω 34 χρόνια στις καλαθοσφαιρικές δημοσιογραφικές επάλξεις!
Σε όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, ένα θέμα που… μόνιμα «κυκλοφορεί στην πιάτσα», είναι ότι τάχατες δεν έρχεται κόσμος στα γήπεδα και… γεμίζει τα γήπεδα, μόνο σε τελικούς, είτε σε κανένα εορταστικό γεγονός, ας παρατεθούν λοιπόν και κάποιες αλήθειες…
Κατ` αρχήν, υπάρχει ο αυθεντικός καλαθοσφαιρικός κόσμος!
Αυτός, που «ανεξαρτήτως συνθηκών», θα σπεύσει για να πάει στο γήπεδο…
Αυτός, που όταν δεν πάει στο γήπεδο, γνωρίζει γιατί δεν θα πάει και (είναι αλήθεια) γνωρίζει καλύτερα και από τους κάθε λογής «ειδικούς και αρμοδίους», γιατί δεν θα πάει…
(Κάποιος πολύ σοβαρός λόγος θα υπάρχει, άρα γνωρίζει, πότε θα πάει)!
Από εκεί και πέρα, υπάρχει ο… περίεργος, αυτός δηλαδή που θα σπεύσει να πάει στο γήπεδο, αλλά που δεν θα «ξεθάψει το τσεκούρι του πολέμου», επειδή δεν βρήκε εισιτήριο διαρκείας…
Για να ακριβολογούμε λοιπόν…
Ο καλαθοσφαιρικός κόσμος, ποτέ δεν έπαψε να πηγαίνει στα γήπεδα, είναι εκεί και περιμένει, φυσιολογικά το ενδιαφέρον του έλκεται, όταν υπάρχουν ενδιαφέροντα παιχνίδια (όπως τελικοί) και επειδή το αλάνθαστο ένστικτο του λαού (στη συγκεκριμένη περίπτωση, του απλού φιλάθλου), γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα, η αγνή προσφορά προς το άθλημα από τους αρμοδίους, είναι ο μόνος τρόπος για να ανέβει η βαθμίδα του ενδιαφέροντος!
Ούτως ώστε, να πληθήνει και το αυθεντικό καλαθοσφαιρικό κοινό και να προστεθεί σε αυτό που ήδη υπάρχει!
*Επειδή κατά καιρούς, έχω διαβάσει και ακούσει, πολλά και διάφορα, τα οποία… εντέχνως οδηγούν σε κεντρικό νόημα «εγώ έφερα τον κόσμο στα γήπεδα», καλό θα ήταν να κατονομάζονται και αυτοί (ή αυτός) που τον έδιωξαν (με τεκμηριωμένα στοιχεία)!
Μισή αλήθεια, χειρότερη του ψέματος…
