📖Περίπου 45“
➡️Ο Ελέφαντας, μου είναι το πιο συμπαθητικό ζωντανό…
Ο ένας λόγος είναι επειδή πρόκειται για έναν αγαθό γίγαντα και ο άλλος, είναι το άγριο κυνηγητό που υπόκειται ειδικά στην Κένυα…
Υπάρχει και ένας ακόμη λόγος, μιας και όσοι με γνωρίζουν, έχουν να λένε για μνήμη… Ελέφαντα.
Καλοπροαίρετα όσοι με εκτιμούν…
Αλλά αν ήμουν αγαπητός σε όλους, αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά, άρα θα έπρεπε να ανησυχώ!
Μόνο όμως που η μνήμη έχει και αυτή το… αγαπημένο της φρούτο και αυτό είναι το αχλάδι!
Γιατί;
Γιατί όταν μπερδεύεται η ανοχή με την αφέλεια, καθώς και η υπομονή με το φόβο, αυτός που προκαλεί, κρατάει ένα αόρατο πριόνι και ύπουλα σου πριονίζει τα πόδια…
Αλλά όσο αόρατο είναι το πριόνι, τόσο αόρατη είναι και η… αχλαδιά!
Πόσο μάλλον το καθαυτό αχλάδι και πολύ περισσότερο πόσο μάλλον η… ουρά του!
Όπως και ο… Ελέφαντας και μάλιστα… Σύσσωμος ίνα και αόρατος!
Λένε ότι όσα περισσότερα ανέχεται κανείς, τόσο πιο πολύ αναθαρρεί ο εχθρός…
Μόνο όμως που τα όρια της ανοχής (ή και της αντοχής), τα ορίζει ο καθένας…
Την ίδια στιγμή που τον πραγματικό εαυτό του ο καθένας τον δείχνει εκεί που (νομίζει) ότι είναι αόρατος!
Σαν το πριόνι (του), σαν την αχλαδιά, σαν τον Ελέφαντα (σύσσωμο επαναλαμβάνεται)!
Τέλος, πως θα μπορούσα να συμπτύξω σε τέσσερεις (όχι πέντε) λέξεις όλα αυτά;
Όλα στην ώρα τους!🔚
