Ανάγνωση: Περίπου 80“
Τη στιγμή που η Κυπριακή καλαθόσφαιρα, προσπαθεί να συνέλθει (και θα χρειαστούν λίγες μέρες ακόμα) από το χθεσινό σοκ, στο άκουσμα της πληροφορίας ότι ο Λάζαρος Παπαδημητρίου, εγκατέλειψε τα επίγεια, πιο κάτω θα αφήσω κάποιες δικές μου γραμμές, μέσα από τα βιώματα που είχα με αυτόν τον άνθρωπο…
Έναν άνθρωπο που δεν μπορούσε κανείς να τον έλεγε και ως τον πιο κοινωνικό, αλλά κάποιος λόγος θα υπήρχε για να συνέβαινε αυτό, αυτό δηλαδή, που δεν είναι και τόσο εύκολα κατανοητό από την λεγόμενη ποσότητα…
Γιατί ο Λάζαρος, δεν ενδιαφερόταν ποτέ για την ποσότητα, αλλά για την ποιότητα…
Κάποιοι τον εκλάμβαναν και ως απότομο…
Εκρηκτικό… Ίσως και αγενή…
Αλλά αν σκεφτεί κανείς, το πόσο προχωρημένο, ήταν (και) το καλαθοσφαιρικό μυαλό του Λάζαρου, καμιά φορά, όταν άκουε διάφορους «ειδήμονες… εκτός χορού (ή και χώρου)» να του υποδεικνύουν πράγματα, κουνώντας του και το δάκτυλο τους, ε για άνθρωπο μιλάμε και ο άνθρωπος κάποια στιγμή, ξεσπά…
Όμως ίσως και κάποιοι να… ξεχνούσαν ή και να μην ήξεραν, ότι ο Λάζαρος, ήταν από αυτούς τους πατεράδες, που ήθελαν να γίνει το σπλάχνο τους σαν το Λάζαρο που ανέστησε Ο Ιησούς, αλλά αντί αυτού, το πήρε στο κοιμητήριο…
Πλέον, ήλθε η ώρα που θα το συναντήσει Στα Επουράνια…
Λίγοι είναι εκείνοι που μπορούν να κατανοήσουν τι σημαίνει να δέχεται κανείς, ένα τέτοιο πλήγμα…
Ελάχιστοι…
Όσοι δηλαδή, ήταν και οι άνθρωποι που είχαν το «κλειδί» για να ανοίγουν την καρδιά του Λάζαρου…
Μπορεί στο τέλος των επί της γης βιωμάτων του Λάζαρου, να μην τον πρόλαβε κανείς, αλλά όλοι όσοι τον γνώρισαν, του οφείλουν πολλά…
Μπορεί στον αγαπημένο του Κεραυνό, η πληροφορία να έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία (και μάλιστα μέσα στο κατακαλόκαιρο), αλλά ο Λάζαρος Παπαδημητρίου, δεν έβαλε ένα απλό λιθαράκι για το μεγάλωμα της ομάδας που τόσο πιστά είχε υπηρετήσει…
Ήταν ένας εκ των ακρογωνιαίων λίθων!
Ίσως να ήταν και λίγα αυτά τα λόγια που έκαναν το Λάζαρο, τόσο ξεχωριστό, αλλά η ουσία, δεν αλλάζει!
Ο Λάζαρος Παπαδημητρίου, είναι ξεχωριστός!
Κλείνοντας, θέλω να τον ευχαριστήσω και νοερά πια, για κάποια λόγια που είχε πει κάποτε για μένα και με έκαναν να νιώσω μεγάλη τιμή…
