📖Περίπου 40“
➡️Εν αρχή να καταθέσω το ήμαρτον μου…
Κάθε που έρχονται Χριστούγεννα με πιάνει μια στεναχώρια…
Επειδή κάποιοι που γιορτάζουν, μετά από λίγες μέρες, επιστρέφουν στις συνήθειες τους…
Επειδή κάποιοι ταλαιπωρημένοι, θα λάβουν κάποιο δώρο και θα περιμένουν το επόμενο, κατά τα επόμενα Χριστούγεννα…
Επειδή κάποιοι που θα προσφέρουν ένα τέτοιο δώρο, χρειάζονται συνοδεία κάμερας και φωτογράφου…
Επειδή τα παραμύθια του Εμπενίζερ Σκρουτζ και του μικρού Σαμ, αλλά και του ορφανού κοριτσιού που πουλούσε σπίρτα, δεν ήταν παραμύθια…
Είναι η πραγματικότητα που θα δούμε όταν έχουμε την παρρησία να σταθούμε απέναντι από τον καθρέφτη μας…
Αν λοιπόν εγώ θέλω να στεναχωρήσω κόσμο με τα προαναφερθέντα, είμαι σίγουρος ότι μόνο οι… πανυγυριτζίδες θα νιώσουν έτσι!
Γιατί κάποιοι θα χαρούν, γιατί αυτές οι λέξεις, ίσως να ήταν το κουδούνι που τους χτύπησε την πόρτα και θα τρέξουν να την ανοίξουν…
Γιατί πίσω από την πόρτα, είναι η συνείδηση τους που περιμένει…
Αν λοιπόν, όλα τα παραπάνω δεν ίσχυαν, τότε Αυτός που γιορτάζει σήμερα την επί της γης γέννηση Του, θα ήταν ο επίσημος και τιμώμενος καλεσμένος!
Όσοι Τον καλούν τώρα, μετά θα τους καλέσει και Αυτός, ενώ οι υπόλοιποι θα απορούν για ποιον λόγο καταδικάστηκαν…
Καλά Χριστούγεννα!
