Ανάγνωση: Περίπου 50“
Ένα παλιό γνωμικό λέει ότι μέτρο της δόξας του νικητή, είναι η αξία του ηττημένου…
Αν και για τα νεαρά κορίτσια του ΝΒΑ, δεν ήταν ακριβώς ήττα, που ήταν και η δεύτερη, όσον αφορά την τελική φάση της Γυναικείας Επίλεκτης κατηγορίας, με αντίπαλο την Ανόρθωση.
Ήταν ένα ακόμα βήμα εξέλιξης, για το αύριο αυτών των κοριτσιών, όπως και των τόσων άλλων, που αγωνίζονται στις Ακαδημίες μας…
Όσον αφορά αυτά, του ΝΒΑ, έχουν την τύχη να έχουν για «δάσκαλο», έναν άνθρωπο, από τους λίγους, που βάζουν τα ιδανικά, πάνω από οτιδήποτε άλλο, άρα κοντά του, δεν μαθαίνουν μόνο καλαθόσφαιρα, αλλά εφόσον καταφέρνουν να «κλέβουν» και τα ιδανικά του δικού τους αυτού ανθρώπου, εφοδιάζονται και με όπλα, για να αντιμετωπίσουν τη ζωή!
Ο λόγος για το Μάριο Αναξαγόρου!
Επιστρέφοντας τώρα στο καθαυτό, αγωνιστικό κομμάτι, τα κορίτσια του ΝΒΑ, πάλεψαν, είχαν και τους δικούς τους ανθρώπους στο γήπεδο, οι οποίοι φώναζαν ρυθμικά το όνομα της ομάδας τους, ακόμα και μετά το τέλος του (χαμένου) τελικού και έτσι λοιπόν, είναι λογικό, ότι ενώ σε αυτήν την ηλικία, τα συναισθήματα είναι έντονα, το δάκρυ λύπης του χθες, θα γίνει δάκρυ χαράς του αύριο!
Διότι οι συνθήκες στην ομάδα που αγωνίζονται, είναι ιδανικές, για να έλθουν και οι επιτυχίες…
