Μια ακόμα μαύρη επέτειος γράφεται αυτές τις ώρες…
Η Ελλάδα, θρηνεί τα παιδιά της και της στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες, να προστεθούν και άλλα ονόματα στο μαύρο κατάλογο για την τραγωδία στα Τέμπη…
Η Ελλάδα, τη Γη κουβαλά, όπως κάποτε τραγούδησε ο μοναδικός Στέλιος Καζαντζίδης…
Η Ελλάδα, που για μιαν ακόμη φορά, τη στιγμή που κουβαλά στην πλάτη τη Γη, γονατίζει μπροστά στα αδικοχαμένα παιδιά της…
Δεν υπάρχει απάντηση, για το πως μπορεί και τα κάνει αυτά τα δυο μαζί, παρά μόνο μια και μονολεκτική…
Ελλάδα! Επειδή τη λένε Ελλάδα!
Οι συγγενείς των θυμάτων, δεν σκέφτονται τους ένοχους…
Σκέφτονται τους δικούς τους ανθρώπους…
Οι ουδέτεροι, που έζησαν παρόμοιες τραγωδίες…
Νιώθουν! Συμπονούν! Συμπαραστέκονται!
Γιατί ξέρουν…
Οι ουδέτεροι που μέσω της θαυμαστής τους ανατροφής, έμαθαν να νιώθουν, να συμπονούν, να συμπαραστέκονται…
Πονάνε και αυτοί! Γιατί έτσι αυτό το σπάνιο συστατικό, περιείχε η γονική τους αγκαλιά!
Οι συγγενείς, κάποια στιγμή θα ουρλιάξουν!
Κατανοητό… Απόλυτα κατανοητό…
Άνθρωποι είναι και θα ξεσπάσουν…
Υπάρχουμε όμως και εμείς οι λοιποί ουδέτεροι…
Που θα εξοργιστούμε, αλλά μετά θα μας απασχολήσει η καθημερινότητα μας…
Που θα δικάσουμε, αλλά επειδή δεν έχουμε έδρανο, θα ξεχάσουμε (ή και θα ξεχαστούμε)…
Αλλά…
Ας τα κάνουμε αυτά… Όλα μα όλα, είναι θέμα κατανόησης…
Εμείς οι ουδέτεροι, οι μη συγγενείς, έχουμε καθήκον να θρηνήσουμε…
Ο καθένας, με το δικό του τρόπο…
Είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, αυτήν τη δεδομένη στιγμή, αυτήν τη δύσκολη ώρα, αυτήν τη δύσκολη μέρα…
Ένα φιλμάκι, ίσως αντιπροσωπευτικό…
