📖Περίπου 30“
➡️Το ρολόι έδειχνε τις 08:20 το πρωί, όταν χτύπησε το κινητό μου, την ώρα που πλησίαζα στο χώρο της δουλειάς…
-Έφυγε ο Μάριος…
Μου είπε η τρεμάμενη φωνή του συναδέλφου Πέτρου Παπαγιώργη…
Έφυγε ο Μάριος και εγώ από εκείνη τη στιγμή ένιωθα ότι έφευγε ο κόσμος από τις αισθήσεις μου…
Από τη μέρα εκείνη πέρασαν 16 χρόνια…
Αλλά η υπόσχεση που είναι χρέος θα πραγματοποιείται όσο θα είμαι εδώ…
Για εκείνους τους ανθρώπους που μου λένε ότι διαβάζουμε, μόνο κάθε 13 του Μάη, επειδή θα γράψω κάτι για το Μάριο…
Είναι λοιπόν ένας βασικός λόγος που είμαι ακόμα εδώ!
Ένας λόγος για να θυμάμαι ότι τη μέρα εκείνη, στις 13 του Μάη του 2010, ο ήλιος έδυε νωρίς…
Αλλά την ίδια στιγμή ένα αστέρι γεννήθηκε, ένα αστέρι που όσο και να το αναζητήσουν πολλοί στον ουρανό, δεν μπορούν να το δουν…
Γιατί το αστέρι εκείνο, επιλέγει αυτούς που θέλει να το βλέπουν…
Αυτό το αστέρι ονομάζεται Μάριος Παλάλας… 🔚
