Ανάγνωση: Περίπου 70“
Το επάγγελμα της δημοσιογραφίας, δεν είναι και τόσο εύκολο να το αντιληφθεί κανείς, αν δεν κάτσει σε ένα γραφείο, να προσέχει την κάθε λέξη που γράφει, αν δεν βγει στο φακό και να είναι αναγκασμένος να ανοίγει το στόμα του, πριν το μυαλό προλάβει να σκεφτεί και η κάθε λέξη που θα εκστομίσει να είναι σωστή!
Άλλωστε στην… Κύπρο είμαστε όπου ο κάθε ένας είναι… ειδικός, εκτός αυτού, που είναι η δουλειά του και για να είναι αρεστός, πρέπει να λέει ότι θέλει να ακούσει ο κάθε… γνωστός σε όλα τα… γκαρσόνια των καφετεριών (εντός και εκτός πόλης).
Σε μιαν εποχή λοιπόν, όπου η τεχνολογία, έχει εξελιχθεί σε σημείο όπου αρκετοί, έχουν εκλάβει ως δίπλωμα δημοσιογραφίας την οθόνη που βλέπουν μπροστά τους (και μας κουνάνε και το δάκτυλο), δυο συνάδελφοι (μαζί μου) «ερχόμενοι» από τον αυθεντικό καιρό της πέννας και της κόλλας, της αυθεντικής οθόνης, δηλαδή της απευθείας τηλεοπτικής μετάδοσης, για δικούς τους προσωπικούς ή και επαγγελματικούς λόγους, έχουν φύγει από το καλαθοσφαιρικό ρεπορτάζ…
Είναι καμιά φορά με νοσταλγία που σκέφτομαι, τις εποχές που είμασταν μαζί στα γήπεδα με αυτούς τους συναδέλφους που ειδικά ο Ανδρέας Γεωργιάδης, είναι και της δικής μου ηλικίας, ένα περίπου (μικρότερος ο Χ`Στυλλής) και μέσα σε αυτήν τη νοσταλγία, περικλείονται ακόμα και οι… διαφωνίες μας!
Διαφωνίες που είχαν να κάνουν με το άθλημα μας και μόνο για αυτό!
Συνάμα όμως αναλογίζομαι, πως θα ήταν το καλαθοσφαιρικό ρεπορτάζ (γραπτό και προφορικό), αν σήμερα ήταν παρόντες αυτοί οι δυο στις επάλξεις…
«Πάνω» όμως και από εμάς τους τρεις, δε γίνεται να μην αναφερθώ στο «δάσκαλο» μου, όσον αφορά το καλαθοσφαιρικό ρεπορτάζ, που δεν θα μπορούσε να είναι άλλος, πλην του «Πετράν» και πρόκειται για τον Πέτρο Χ` Χριστοδούλου…
Διότι παρά τα χρόνια του, επιμένω ότι έχει πιο νεανικά και από εμάς κότσια για να «τοποθετεί σωστά τα καλαθοσφαιρικά προϊόντα»!
