📖Περίπου 25“
➡️Ήταν λοιπόν εκείνο το πρωί που βράδιασε νωρίς…
Ήταν εκείνη η τελετή του επίγειου αποχαιρετισμού, αλλά το βράδυ εκείνο στο σπίτι, δεν ήθελα να δεχτώ ότι η γιαγιά μου θα ήταν λίγο πιο πέρα, κάτω από το χώμα και όχι μέσα στο σπίτι…
Ζωντανή!
Πέρασαν 36 χρόνια από τότε που έφευγε…
36 χρόνια από εκείνο το πρωί, που θα είναι για πάντα εκείνο το πρωί…
Σε αυτήν τη ζωή, κανείς δεν θέλει το καλό σου αν είναι καλύτερο από το δικό του…
Όμως η γιαγιά μου ήθελε το δικό μου καλό, γιατί ήταν το δικό της καλό!
Είναι λοιπόν κάτι στιγμές που σκέφτομαι ότι τότε στα αθώα τα παιδικά τα χρόνια, δεν ήθελα να με κρατάει από το χέρι…
Είναι λοιπόν οι στιγμές αυτές που το δικό της χέρι το αναζητώ… 🔚
