📖Περίπου 40” / 🎦Θέαση: 2`57“
➡️Ώρα 5:30 πρωινή και οι σειρήνες ακούστηκαν και πάλι…
Για να κρατάνε ανοικτή την πληγή που κρατάει μοιρασμένη την Κύπρο από τις 20 Ιουλίου του 1974…
Μια πληγή που ακόμα και αν χαράξει η μέρα της επιστροφής, που ακόμα και ο τελευταίος κόκκος άμμου στις παραλίες της Κερύνειας, της Αμμοχώστου ελευθερωθεί, η καρδιά θα μείνει ραγισμένη στο διηνεκές…
Γιατί έπεσαν μαχόμενοι και άμαχοι, γιατί υπήρξαν αγνοούμενοι…
Μια κουβέντα, μια ομιλία, ένα αφιέρωμα, δυο λέξεις και ένα τραγούδι λοιπόν…
Μια κουβέντα…
Την οποία είχε πει κάποτε ο κύριος Γιαννάκης, όταν είχε επισκεφθεί τον πρωτοκουμπάρο μου Ιάκωβο, στο μαγαζί που διατηρούσε στη Λεωφόρο Νίκης…
-Θα ψηφίσω τον υποψήφιο Πρόεδρο εκείνο, που θα πείσει τη διεθνή κοινότητα, ότι το Κυπριακό είναι πρόβλημα κατοχής και όχι οτιδήποτε άλλο!
Μια ομιλία…
Την οποία είχε αναγγείλει η Άντρη Χ`Μπέη που μεταξύ άλλων είπε…
-Καλύτερα μάνα νεκρού παιδιού, παρά αγνοουμένου…
🔗 Δείτε και ακούστε την ομιλία εκείνη…
Ένα αφιέρωμα…
Πριν από δυο χρόνια και κατά τη συμπλήρωση μισού αιώνα κατοχής, αυτή η ιστοσελίδα, παρέθεσε μνήμες δέκα ανθρώπων της καλαθόσφαιρας, για τα όσα θυμούνταν εκείνη τη μέρα…
Το κορυφαίο των κορυφαίων μου δημιούργημα, στα 37 σχεδόν χρόνια του οδοιπορικού μου!
🔗 Δείτε το αφιέρωμα εκείνο…
Δυο λέξεις…
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!!
🎶Ένα τραγούδι…
Που δεν χρειάζεται κανένα μα κανένα επιπλέον σχόλιο…
