📖Περίπου 45“
➡️Εν αρχή, λίγος πρώτος ενικού…
Το ημερολόγιο έδειχνε τις 7 Σεπτεμβρίου του Σωτηρίου έτους 1989 και ήταν ημέρα Πέμπτη…
Στα 19 μου τότε, έλαβα εντολή για να καλύψω το ντέρμπι της εποχής εκείνης, ανάμεσα στην ΕΝΑΔ και στον Αχιλλέα…
Ήταν το δικό μου ξεκίνημα και αν τότε μου έλεγε κανείς ότι μετά από σχεδόν 37 χρόνια, θα εξακολουθούσα να είμαι επί των επάλξεων θα τον… ανέβαζα πιο ψηλά και από το Άγαλμα της Ελευθερίας!
Είναι λοιπόν και άκρως συναισθηματικός ο λόγος που με ωθεί στο να ασχολούμαι τόσο έντονα με το ζήτημα παραχώρησης της Αίθουσας του Δήμου Αγίου Δομετίου στην Ένωση Νέων Αγίου Δομετίου!
Δεν είναι μόνο δημοσιογραφικό καθήκον…
Αλλά δεν είναι και μεροληψία, γιατί δεν θέλω να ενταχθώ σε μιαν πλευρά με σκοπό να πολεμήσω την άλλη…
Πέραν λοιπόν από τις συζητήσεις που διεξάγονται αυτές τις μέρες ανάμεσα σε ΕΝΑΔ και Δήμου Λευκωσίας και καθώς οι ελπίδες πραγματοποίησης της έντονης επιθυμίας της ομάδας – σύμβολο του Αγίου Δομετίου, έχουν αυξηθεί μετά από τα όσα θίχτηκαν κατά τη συνάντηση της περασμένης Τρίτης, υπάρχει και το ηθικό δικαίωμα!
Χωρίς βέβαια να μηδενίζονται και τα απαραίτητα διαδικαστικά ή και νομοθετικά!
Αλλά επειδή μπορεί η αίθουσα εκείνη (στην παλιά της μορφή), να ήταν το δικό μου ξεκίνημα, εγώ είμαι ένα τίποτα (με όλη τη σημασία της λέξης), μπροστά σε κάποιους άλλους, των οποίων, αρκετά κομμάτια της ψυχής τους θα βρίσκονται για πάντα εκεί!🔚
