📖Περίπου 1`40″
➡️Ο Αριστοτέλης Μπένογλου, είναι φίλος του Παναθηναϊκού…
Ένα παιδί που με χαρά το ακολουθώ στο FB, γιατί ο πνευματικός πλούτος αυτού του συνάδελφου, είναι ευδιάκριτος…
Για παλαιάς κοπής ρομαντικό πνευματώδη Αθηναίο τον «κόβω»…
Αυτά για τον Αριστοτέλη, γιατί το θέμα δεν είναι ο Αριστοτέλης…
Το θέμα είναι ο Γιαννάκης…
Αυτός ο Άγγελος που για έξι χρόνια πάλεψε σαν να είχε μέσα του χιλιάδες λιονταρίσιες ψυχές, αλλά Η Θεία Εντολή, ήταν να παρευρεθεί μαζί με τους Αγγέλους…
Εκεί όπου η μόνη ενδυμασία, είναι η κατάλευκη, χωρίς άλλα χρώματα, χωρίς φανέλες, χωρίς σύμβολα, χωρίς πόνο, χωρίς ασθένειες…
Ο Γιαννάκης είναι (όχι ήταν), Ολυμπιακός…
Ένα παιδί, που έφυγε και φεύγοντας, έδωσε την πιο αποστομωτική απάντηση για όλα…
Για όλα συμβαίνουν ανάμεσα μας και έτσι, χωρίς άλλα σχόλια, μεταφέρω αυτούσια τα όσα έγραψε ο Αριστοτέλης, τα οποία πολλοί που διάβασαν ή θα διαβάσουν, μπορεί να δουν τους εαυτούς τους να πρωταγωνιστούν, αλλά μέσα τους θα ριζώσει ένας προβληματισμός, ένα δίδαγμα, ούτως ώστε όταν ξαναδούμε τον απέναντι να τον δούμε διαφορετικά…
Γιατί μπορεί να εμφανισθεί μπροστά μας η μορφή του (ή κάποιου) Γιαννάκη…
✍️Η ανάρτηση του Αριστοτέλη:
Γινόταν αυτό το παιδί (με μυαλό και παλικαριά ώριμου άνδρα) να έβγαζε την ίδια φωτογραφία κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, αρκεί να είχε την υγεία του;
Και ας έφτανε τις 20 Ευρωλίγκες ο Ολυμπιακός, χαλάλι.
Μέσα στην αδιανόητη τοξικότητα που εκπέμπουμε συχνά -δηλαδή σχεδόν καθημερινά- οι οπαδοί μεταξύ μας, ξεχνάμε το πιο σημαντικό:
Η ζωή δεν είναι μόνο νούμερα, συγκρίσεις τροπαίων, ατέρμονη συζήτηση για διαιτητικές εύνοιες και στατιστική. Είναι και μάχη, πραγματική μάχη, μάχη επιβίωσης. Όχι σε κάποιο γήπεδο ή γυμναστήριο, αλλά σε θαλάμους νοσοκομείων και σε κρεβάτια πόνου.
Αυτά είναι προβλήματα και καημοί, όλα τα άλλα είναι απλώς χαζομάρες για να περνάμε την ώρα μας.
Μια τέτοια γενναία μάχη έδωσε ο Γιάννης, ένας μικρός φίλαθλος του Ολυμπιακού από τη Σύρο.
Και μας δίδαξε όχι πώς να νικάμε τον καρκίνο, αλλά πώς να μην τον φοβόμαστε όταν εμφανίζεται απρόσκλητος και αναπάντεχος στη ζωή μας, με αυτό το απαίσιο, κυνικό, ειρωνικό μειδίαμά του.
Έξι χρόνια πάλεψε με το «τέρας» ο Γιάννης. Σκέφτομαι πόσα όνειρα παρέμειναν μόνο όνειρα που δεν πρόλαβαν να πραγματοποιηθούν.
Σκέφτομαι επίσης πως ίσως τελικά η μοίρα να τα έχει ορίσει έτσι, ώστε κάποιοι άνθρωποι στα επίγεια να θυσιάζονται για έναν και μόνο λόγο:
Για να υποδεικνύουν σε όλους τους υπόλοιπους πόσο πολύτιμο είναι κάθε λεπτό της ώρας που μας βρίσκει όρθιους και ζωντανούς. Και τέλος, σκέφτομαι ότι, κάποιες φορές, η αγαπημένη μας ομάδα, είτε αυτή λέγεται Τριφυλλάρα είτε Θρυλάρα είτε ΑΕΚάρα είτε όπως το λέει η ψυχούλα καθενός, έχει μια μαγική δυνατότητα:
Με μία της σπουδαία νίκη, με μία της μεγάλη επιτυχία, μπορεί να μας κάνει να ξεχάσουμε για λίγο ό,τι μας ταλαιπωρεί, να μας ταξιδέψει μέχρι τα ουράνια.
Εκεί όπου βρίσκεται εδώ και λίγες ώρες, γαλήνιος και ξεκούραστος πια, τούτος ο μικρός «ερυθρόλευκος» άγγελος, με την τεράστια καρδιά και το απαράμιλλο σθένος.
Ο Γιάννης μας.
✍️Η FB ανάρτηση:
