📖Περίπου 50” / 📸24 Media Creative Team – Konstantinos Badounas
➡️Το ότι είμαι Ολυμπιακός, το ξέρουν ακόμα και τα τσιμέντα της Θύρας 7…
Αλλά κατά τα παιδικά μου χρόνια, ήμουν πολύ μακριά, όντας εδώ στην Κύπρο, αλλά ειδικά μετά την αποφράδα Κυριακή της 8ης Φεβρουαρίου του 1981, ένιωθα να είμαι συνέχεια εκεί…
Γιατί σε εκείνο το σημείο, είχα την ευλογία να δώσω το παρόν, έξι μήνες πριν από την τραγωδία…
Αλλά…
Επειδή τα παιδικά χρόνια είναι κοινά και επειδή ο καθένας διαλέγει ένα χρώμα, ένα σύμβολο, μια φανέλα για να δώσει νόημα, φωνή και παλμό στα χρόνια της αθωότητας, όπως το Καραϊσκάκη, έτσι και η Λεωφόρος, είναι ένα κομμάτι των παιδικών χρόνων…
Είναι ένας ακόμα ενδόμυχος σταθμός που με το πέρασμα των χρόνων, κτίσθηκε με πιο γερό τσιμέντο από το πραγματικό του!
Δεν μπορεί να περιγράψει κανείς, εκείνο το συναίσθημα όταν έπεφταν τα τείχη της Θύρας 7, τη στιγμή που η ιαχή… Αδέλφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε, δονούσε την ατμόσφαιρα και το ωστικό κύμα έφθασε ως εκεί που βρίσκονται τα 21 μας αδέλφια…
Ο Παναθηναϊκός δεν βίωσε τέτοια τραγωδία και μακάρι να μην τη ζήσει ποτέ και κανείς να μην την ξαναζήσει…
Αλλά το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός φεύγει από τη Λεωφόρο, δεν μπορεί να μην συγκινήσει!
Επαναλαμβάνεται…
Είναι και αυτό το γήπεδο ένα κομμάτι των παιδικών χρόνων…
Μέσα λοιπόν από αυτές τις γραμμές, προσπαθώ να νιώσω το πως αισθάνονται οι οπαδοί του Παναθηναϊκού και ειδικά αυτοί της δικής μου ηλικίας, αλλά πιο πολύ, οι ακόμα παλιότεροι…
Ο Ολυμπιακός μου επέστρεψε στο σπίτι μας!
Η ΑΕΚ επέστρεψε στο σπίτι της (έστω και αν το πραγματικό είναι στην Κωνσταντινούπολη)!
Έπρεπε και πρέπει να επιστρέψει και ο Παναθηναϊκός!🔚
