📖Περίπου 45“
➡️Παιδοψυχολόγος δεν είμαι, για να παραστήσω τον ειδικό…
Αλλά κάποτε ήμουν και εγώ σε αυτήν την ηλικία και όπως όλοι μας, τα παιδικά βιώματα δεν τα ξεχνάμε, για τον έναν και απλό λόγο ότι το δέντρο, όπως φυτρώσει έτσι θα μεγαλώνει και αν αρχίσει να φυτρώνει στραβά, στραβά θα μεγαλώνει, όπως βέβαια και ίσια…
Με βάση λοιπόν την πρόσφατη ανάρτηση σχετικά με τα αποτελέσματα στα Αναπτυξιακά (θέμα για το οποίο επαναλαμβάνεται ότι, παρά τις προσπάθειες κάποιων ανθρώπων, δεν έχει ακόμα γίνει κάτι δραστικό για να δοθεί ένα τέλος στο φαινόμενο αυτό), είναι άκρως λογικό να επηρεάζονται τα παιδιά…
Όχι μόνο αυτά που έχασαν με… 94-2, αλλά και αυτά που κέρδισαν!
Ταπείνωση από τη μια, έπαρση από την άλλη, άρα δυο κακά μαζί!
Τη στιγμή λοιπόν που τα παιδιά που θα νιώσουν έπαρση, πως αντιμετωπίζουν τα δύσκολα που θα έλθουν μετά…
Τα δε ταπεινωμένα, με μαθηματική ακρίβεια θα εγκαταλείψουν το χώρο, αλλά ως παιδιά θα συνοδεύονται από μιαν αίσθηση (έντονη σε αρκετές περιπτώσεις) απωθημένου και αφού λοιπόν αυτά τα παιδιά θα περάσουν εκτός των τεσσάρων γραμμών (και μάλλον δεν θα θέλουν ούτε να ακούσουν ξανά για αυτές), τα απωθημένα αυτά, κάπου αλλού θα τα εκδηλώσουν…
Επομένως μέσα στην εξίσωση των ευθυνών, των αρμοδιοτήτων αλλά και των δραστικών ενεργειών που πρέπει να γίνουν, η παράμετρος του αύριο για αυτά τα παιδιά δεν μπορεί να αγνοηθεί και είναι όχι απλά σημαντική…
Είναι κομβικά σημαντική! 🔚
