📖Περίπου 40“
➡️Κάθε φορά που ακούω ή μαθαίνω για μιαν τραγωδία, για κάποιο λόγο σκέφτομαι ότι θα μπορούσε να τύχει και σε εμένα…
Άλλωστε, ποια είναι η διαφορά μου από τα θύματα;
Είναι όμως και κάπως λογικό, να μας αγγίζει (όλους), μια τραγωδία που συμβαίνει στο δικό μας τόπο…
Αλλά στο κείμενο που ακολουθεί, δεν θα αποδώσω ευθύνες, δεν θα τα βάλω με αυτούς που φταίνε, όχι γιατί είμαι ευθυνόφοβος, αλλά γιατί μπροστά στο θρήνο, ακόμη και η οργή (η απόλυτα δικαιολογημένη οργή) των συγγενών και φίλων, είναι τόσο ξεθωριασμένη, όταν σταθεί κανείς μπροστά στο Μνήμα…
Όσα ποτάμια από δάκρυα να κυλήσουν και ωκεανοί ολάκεροι να γίνουν, τίποτα δεν μπορεί να πνίξει το θρήνο…
Όσο βαριά και να τιμωρηθούν (αν τιμωρηθούν) οι κάθε λογής αρμόδιοι, ο θρήνος θα είναι θρήνος…
Αλλά…
Αυτό το τρομακτικά ενοχικό αλλά για αυτήν την κοπέλα, την Εριέττα Μόχλο, μας κυνηγάει σαν μια μαυροφορεμένη και αμίλητη Ερινύα…
Είναι πραγματικά κάτι το πολύ τρομακτικό!
Να μην έχει βρεθεί τίποτα μα απολύτως τίποτα από αυτήν την ψυχή;
Όσο λοιπόν νιώθω συνένοχος, ειδικά για αυτήν την κοπέλα, τόσο πιο πολύ τρομάζω στη σκέψη ότι θα με βρει η ψυχή της…
Με το θρήνο να παραμείνει θρήνος στο ολόμαυρο μοιρολόι των Τεμπών…
23:18 η επιλεγμένη στιγμή ανάρτησης…
Ήταν η στιγμή που ξεκινούσε η τραγωδία… 🔚
