📖Περίπου 45”
➡️Αισίως (ή και απαισίως), ο επαγγελματισμός έχει θάψει αρκετά από τα ιδανικά του ρομαντισμού και στην προκειμένη, το να αγωνίζεται κανείς για τη φανέλα…
Όμως πριν από κάποια χρόνια, υπήρξε μια περίπτωση στο χώρο της Ελληνικής Γυναικείας καλαθόσφαιρας όπου αποδείχθηκε ότι ο ρομαντισμός είναι ακόμα ζωντανός, παρότι του… έθαψαν πολλά από τα ιδανικά του!
Ήταν λοιπόν η περίπτωση της Ασπασίας Καλαμπάκου (της οποίας ο πατέρας είχε προπονήσει τον Κεραυνό), η οποία ανήκει σε μιαν οικογένεια όπου ο Παναθηναϊκός είναι το ιδίωμα της!
Όταν λοιπόν ο Παναθηναϊκός βίωνε τις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας του όσον αφορά το συγκεκριμένο τμήμα, η Ασπασία κλήθηκε για να βοηθήσει στην ανόρθωση της ομάδας…
Χωρίς δισταγμό λοιπόν είχε επιστρέψει στην αγαπημένη της ομάδα (απ’όπου είχε ξεκινήσει την καριέρα της), ούτως ώστε να τη βοηθήσει για να ορθοποδήσει ξανά…
Εκεί λοιπόν που ο Παναθηναϊκός ακόμη και τον υποβιβασμό είχε βιώσει, κατάφερε να φθάσει στην κατάκτηση του Τίτλου με την παρουσία της Ασπασίας…
Που μπορεί να μην ήταν το πρώτο όνομα της ομάδας, αλλά ήταν εκεί για να βοηθά με κάθε τρόπο…
Την επόμενη μέρα κιόλας μετά που ο Παναθηναϊκός είχε κατακτήσει τον Τίτλο, ανακοίνωνε στην Ασπασία ότι δεν την χρειάζεται πλέον…
Έτσι η ίδια αποχώρησε σιωπηλά…
Προσωπικά είχα αρθρογραφήσει τότε για το περιστατικό εκείνο και όπως τότε έτσι και τώρα, το ότι είμαι Ολυμπιακός αυτό είναι το λιγότερο που έχει σημασία…
