📖Περίπου 55“
➡Δεν είναι ψέμα, είναι η ωμή αλήθεια…
Μας αρέσει το ψέμα!
Γιατί όμως μας αρέσει το ψέμα;
Τυχαία ο Πλάτωνας είχε πει ότι κανείς δεν είναι πιο μισητός από αυτόν που λέει την αλήθεια;
Προσοχή όμως!
Άλλο να ακούμε την αλήθεια σε τρίτο ενικού και άλλο να την ακούμε σε δεύτερο ενικού…
Όμως το ερώτημα παραμένει!
Ποιος όμως είναι ο λόγος;
Τα όνειρα μας που βλέπουμε με τα μάτια κλειστά και επειδή (για τον άλφα ή βήτα λόγο) δεν μπορούμε να τα δούμε με τα μάτια ανοικτά;
Να λέμε ένα ψέμα ότι τα έχουμε πραγματοποιήσει, θέλοντας να είμαστε πιστευτοί;
Να πιστεύουμε σε κάποιον που είναι αγαπητός από την ποσότητα, ενώ ξέρουμε ότι η ποιότητα διαχωρίζει τη θέση της από την ποσότητα αν και προέρχεται από αυτήν;
Να θέλουμε να ακούμε επαίνους για εμάς, ενώ ξέρουμε ότι έχουμε και ελαττώματα;
Να κρίνουμε επιφανειακά και αβίαστα το λάθος που βλέπουμε, αλλά για τον εαυτό μας, να ψάχνουμε δικαιολογίες;
Δεν μπορεί!
Όποιος (αφού πρώτα… άντεξε) έχει διαβάσει ως εδώ, σίγουρα κάπου στα προαναφερθέντα έχει δει τον εαυτό του να πρωταγωνιστεί…
Όπως και εγώ!
Στην τελική;
Μήπως μας αρέσει το ψέμα, επειδή η αλήθεια είναι σαν ακροβασία πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί και από κάτω υπάρχει ένα ποτάμι γεμάτο από νηστικούς κροκόδειλους;
Άρα το ψέμα μπορεί να μας αρέσει από φόβο…
Κάπως έτσι δικαιώνεται ο Πλάτωνας!
Μας φοβίζει η απομόνωση!
Τι; Όχι;
Επειδή λοιπόν η αλήθεια και το ψέμα, είναι σαν την εμπιστοσύνη, σε αυτούς που εμπιστευόμαστε, δεν θυμόμαστε τι εμπιστευόμαστε…
Αλλά θυμόμαστε τι εμπιστευόμαστε σε αυτούς που δεν εμπιστευόμαστε…
Και κάτι (όχι και τόσο) άσχετο:
Αν ακούς ένα τραγούδι, όταν είσαι χαρούμενος, ακούς τη μουσική…
Αν είσαι λυπημένος, ακούς τους στίχους…
