📖Περίπου 55“
➡Ώρα ανάρτησης 05:20…
Ήταν η ώρα που άρχιζε το κακό…
Όπως ένας άνθρωπος, αν χάσει έστω και ένα δάκτυλο δεν είναι αρτιμελής, έτσι και όταν μιας πατρίδας, έστω και ένας κόκκος άμμου να είναι κατεχόμενος, ολόκληρη η πατρίδα είναι κατεχόμενη…
Δεν είναι αρτιμελής!
51 χρόνια σήμερα και το αίμα ακόμα στάζει…
Η αδικία υφίσταται και όσο θα υφίσταται, δικαιοσύνη καμία…
Μια είναι η δικαιοσύνη και δεν είναι άλλη εκτός της επιστροφής…
Η μικρή Κύπρος, το Χρυσοπράσινο φύλλο, που είναι ριγμένο στο πέλαγο, από τις 20 του Ιούλη του 1974, είναι και παραμένει μοιρασμένο στα δυο…
Γιατί έτσι το έχει διαχωρίσει μια γραμμή…
Αλλά δεν είναι μοιρασμένο…
Ολάκερο είναι κατεχόμενο…
Και όσο θα είναι κατεχόμενο…
Δυο μόνο λέξεις…
Που μας μάθανε να λέμε στο σχολείο…
Αλλά όχι απλά να τις λέμε, όχι απλά να τις φωνάζουμε…
Αλλά να τις νιώθουμε…
Δεν ξεχνώ!!!
Ο στίχος του Λεωνίδα Μαλένη και κάποιοι άλλοι…
Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο (με σεβασμό σε όλους τους ποιητές, αλλά είναι ο πιο όμορφος που έχω ακούσει σε όλη μου τη ζωή…
Την Κύπρο ζώσαν οι καημοί…
Ανασήκωσε την πλάτη Πενταδάκτυλε μου…
Αχ Τζιερύνεια μάνα μου…
Χώμα που περπάτησα, γη που νοσταλγώ…
Και τόσοι άλλοι…
Όλοι σε δυο λέξεις…
Αυτές που μάθαμε να νιώθουμε…
Δεν ξεχνώ!
Κάποτε, όταν ήμουν στα 8, εκεί κοντά στο Λήδρα Πάλας, έμενε μια θεία μου…
Ήταν βράδυ όταν με πήραν για να την επιστεφθούμε…
Απ` έξω ακούγονταν διάφορα επιφωνήματα από Τούρκους στρατιώτες…
Μου είπαν, να μη βγω έξω…
Αλλά εγώ, έτρεξα και βγήκα και πριν προλάβουν να με… μαζέψουν, πρόλαβα και τους φώναξα ένα μεγαλοπρεπές…
Ασσιχτίρ!
Το νιώθω σαν και τώρα και απλά τώρα, το γράφω…
Ασσιχτίρ ρε!!!
