📖Περίπου 45“
➡Βεβαίως και θα ζει στο διηνεκές γιατί είναι η μόνη σίγουρη επί τούτου…
Φίλε Σταύρο…
Ενώ ακόμα προσπαθώ (αλλά δεν τα καταφέρνω) να συνειδητοποιήσω ότι ένα ίνδαλμα των παιδικών μου χρόνων, θέλει να τον αποκαλώ φίλο, τελικά η αγάπη που ακόμα ζει και που τη διδάσκεις με… 50Χ50 τρόπους εδώ και 50 χρόνια, να που ήλθε και σε… βρήκε!
Φίλε Σταύρο…
Εκείνο το βράδυ που ενώ έβαζα τις τελευταίες πινελιές στην (βραβευμένη) συνέντευξη που μου είχες παραχωρήσει, επειδή ήμουν σε… απόσταση ασφαλείας (εσύ στην αγαπημένη σου Λάρνακα και εγώ στην… όχι και τόσο αγαπημένη μου Λευκωσία) έτσι… γλύτωσα από τις… καρπαζιές, επειδή επέμενα να μιλήσουμε (και άλλο) για την Eurovision του 1983!
Μα Σταύρο μου…
Εκείνη την ώρα δεν σου μιλούσε ο φίλος σου ο Μάριος, ο μεσήλικας πια, αλλά το παιδί των 13 ετών που σε θαύμασε!
(Τώρα πιστεύω ότι γλύτωσα οριστικά από τις… καρπαζιές)!
Σταύρο μου, δυστυχώς η καλαθόσφαιρα δεν με άφησε να έδινα το παρών από εκεί που σου αφιερώθηκε εκείνο το θαυμαστό τελετουργικό, αλλά ήμουν λίγο πιο πέρα, επειδή η ομάδα της πόλης σου (ΑΕΚ), είχε τελικό Πρωταθλήματος!
Μπορώ όμως να διαισθανθώ το δικό σου αίσθημα…
Το αίσθημα των δικών σου ανθρώπων…
Το δέος και θαυμασμό του κοινού!
Γιατί η αγάπη που ακόμα ζει, ζούσε και θα ζει, γιατί υπάρχουν οι υμνητές και σημαιοφόροι της και ο Σταύρος Σιδεράς είναι ένας από αυτούς και είναι τόσο ξεχωριστός!
