📖 Περίπου 45“
➡Δεν είναι μια και δυο οι φορές που έχω δει μετά από αναμετρήσεις στο Αναπτυξιακό (και όχι μόνο), παιδιά να δακρύζουν, όντας απογοητευμένα από το αποτέλεσμα ή την ατομική τους απόδοση…
Όμως δεν είναι πάνω σε αυτό που θα σταθώ…
Αλλά κάπου στο αύριο…
Στο αύριο αυτών των συγκεκριμένων παιδιών, τα οποία η κοινή λογική τα έχει ονομάσει ευαίσθητα…
Ευ και αίσθηση…
Ευ είναι το καλό, είναι το αγνό!
Επειδή λοιπόν η συγκεκριμένη ορολογία είναι μια σύνθετη λέξη, πρόκειται λοιπόν για τα παιδιά με αγνή αίσθηση…
Ή και ενσυναίσθηση!
Τι σπάνιο προσόν η ενσυναίσθηση!
Κατά κανόνα λοιπόν αυτά τα παιδιά, εκλαμβάνονται και ως το εύκολο θύμα…
Επειδή λοιπόν ο άνθρωπος γεννιέται και δεν γίνεται (πλην όμως, διαμορφώνεται), αυτά τα παιδιά, αυτόν τον χαρακτήρα θα κρατάνε και όταν ενηλικιωθούν!
Είναι λοιπόν αυτά τα παιδιά, απέναντι στα οποία είναι καθήκον των γονέων, αλλά και των προπονητών τους (στην προκειμένη), να… κτίσουν με τα πλέον πιο ανθεκτικά υλικά την ασπίδα της άμυνας τους!
Διότι η ευαισθησία τους δεν θα χαθεί, πλην όμως, το κακό που θα τους απειλήσει, να βρει κλειστές πόρτες!
Για να μην εκληφθούν αύριο ως οι φταίχτες για τα λάθη των άλλων ή ως οι ένοχοι από τους πραγματικούς ενόχους!
Κλείνοντας, διάβασα κάπου ένα απόφθεγμα…
Κάποιοι, έδειξαν έναν άνθρωπο σε ένα σοφό και του είπαν ότι είναι κακός!
Τότε ο σοφός τους απάντησε…
– Αφού είναι κακός, γιατί δεν τον κάνατε καλύτερο;
Όποιος κατάλαβε… κατάλαβε!
