📖 Περίπου 35“
Σαν ένα σύμβολο δυο ολόκληρων γενεών, με τη δική του φωνή, πρόσθεσε μιαν ξεχωριστή νότα στο Ελληνικό πεντάγραμμο…
Ο Αντώνης Καλογιάννης, ο αυθεντικός άνθρωπος που εδώ και τρία χρόνια, τραγουδά από εκεί ψηλά…
Την Αννούλα του χιονιά, θα τη ξαναβρεί στους μπαξέδες Του Παπαδείσου, επειδή την αγάπησε σαν το γέλιο του Μάη…
Ως μέτοικος, έβαλε όρτσα τα πανιά, για να τη συναντήσει, αν και δεν ήταν σίγουρος, πως τη λέγανε, Άννα, Μαρία η Λαμπρινή…
Θα έχει διαβεί την πύλη Του Παραδείσου και θα έχει ζητήσει από την Ευτυχία να ανοίξει το παράθυρο για να μπει δροσιά του Μάη, για να δουν μαζί, την ευτυχία που δεν είδαν εδώ…
Εκεί στους τοίχους Του Παραδείσου θα έχει βρει μια γωνιά χωρίς συνθήματα και θα αναπαυτεί εκεί, με την όμορφη του Κατερίνα…
Δεν θα νοιώσει μοναξιά, γιατί με αυτόν, κάποιοι θα έχουν γίνει δυο, θα γίνουν τρεις, θα γίνουν χιλιοιδεκατρείς…
Από εκεί ψηλά, θα αγναντεύει το βουνό του, τον Πενταδάκτυλο και κάπου εκεί κοντά, θα αγναντέψει και τη Μεσόγειο…
Αλλά το πιο σημαντικό, είναι που λέμε εμείς που τον θυμόμαστε, ότι ζήσαμε ακόμα μια μέρα…
