📖Περίπου 2`
➡️Είμαστε λοιπόν εμείς οι ’80ers!
Εμείς που είχαμε την εμπειρία διαπαιδαγώγησης μέσω μιας βέργας, μιας σκούπας, μιας παντόφλας και σε κάποιες περιπτώσεις και καμιάς ζώνης…
Αλλά που όταν πρώτα ακούγαμε την… απειλή, «εννά φκάλω το κολάνι», και αφού… έφκαινεν, ακόμα και το… καραβόσκοινο δεν αρκούσε για να μας κρατήσει από τα γέλια όταν… έπεφτε το παντελόνι του δέρτη, στη θέα του (δέρτη) όταν πάλευε για να ξεμπερδέψει τα ποϊνάρκα του!
Εμείς που παίζαμε με μια σκασμένη ή και ραμμένη μπάλα, που άμα κατέληγε στα κεραμίδια πάνω στη στέγη του γείτονα, μαθαίναμε… ορειβασία, αλλά αν η μπάλα εύρισκε το τζαμί του γείτονα, ο… Speedy Gonzalez, έμοιαζε μπροστά μας σαν χελώνα και μάλιστα σε… αργή κίνηση!
Είμαστε εμείς που άμα η μπάλα διέλυε την απλώστρα της μπουγάδας της γειτόνισσας, ακούγαμε κατάρες που ακόμα αντηχούν στα αυτιά μας!
Είμαστε εμείς που τα βάζαμε με το γείτονα, άμα έδερνε το καημένο του το γαϊδούρι (ο γάδαρος)!
Είμαστε εμείς που πηγαίναμε στο ποτάμι για ψάρεμα και άμα λάχει και για μπάνιο…
Είμαστε εμείς που κάποτε πηγαίναμε στο σπίτι με… μαυρισμένο μάτι (σαν τη μπάλα του μπιλιάρδου, εκείνη με τον αριθμό 8), επειδή θα τσακωνόμασταν για τις ομάδες μας…
Εμείς που βαριόμασταν να πάμε στο σχολείο, ειδικά τη Δευτέρα, αλλά που περιμέναμε το Σαββατόβραδο, για να πάμε στη δισκοθήκη, αλλά όταν βλέπαμε καμιά ομορφούλα, τρέμαμε να της μιλήσουμε…
Τρέμαμε γιατί η ομορφούλα ούτε καν αυτό δεν μας επέτρεπε, γιατί ένιωθε ντροπή (η των αρετών η λαμπροτέρα)!
🖥️Είμαστε λοιπόν εμείς που τώρα φθάσαμε στην εποχή του διαδικτύου…
Αισίως ή και απαισίως ή και τα δυο μαζί, γιατί είναι το ένα και το αυτό!
Άγνωστη λέξη τότε για μας…
Όπως και τόσες άλλες σημερινές…
Όπως και συμπεριφορές…
Εμείς τότε είχαμε το φιλότιμο στο DNA μας (εμείς το ξέραμε πριν… σπάσει ο κωδικός) και ζητούσαμε συγνώμη και για τα σπασμένα κεραμίδια, για τα σπασμένα τζάμια, για τη… διαλυμένη απλώστρα και για τόσα άλλα που… σαρώναμε στο πέρασμα μας (αλλά συγνώμη δεν υπήρχε περίπτωση να ζητούσαμε από το γείτονα το… γάαααρο)!
📸Το κείμενο συνεχίζεται κάτω από την ακόλουθη φωτογραφία…
Αλλά ο λόγος που για εμάς αυτές οι σύγχρονες συμπεριφορές μοιάζουν με… Αρχαία Κινέζικα, είναι γιατί εμείς οι 80ers δεν είχαμε διαδίκτυο και έτσι μάθαμε να κοιτάμε στα μάτια και όχι τα μάτια, εγκλωβισμένοι μπροστά σε μιαν οθόνη…
Είμαστε εμείς που πριν το φαγητό, λέγαμε την προσευχή μας και δεν θέλαμε… clicks, likes, καρδούλες, φρου φρου και… λοιπά αιθέρια έλαια, ακόμα και για το τι θα τρώγαμε, αλλά και με τη σκέψη σε κάποια άλλα παιδιά που δεν είχαν φαγητό και ακόμα δεν έχουν…
Ήμασταν (και είμαστε και όσο θα είμαστε εδώ, θα είμαστε), οι πρωταγωνιστές και άμα βρεθεί καμιά οθόνη στα χέρια μιας, επειδή γεννηθήκαμε πρωταγωνιστές, την ελέγχουμε, δεν μας ελέγχει…
Όσα κόλπα και να σκαρφιστεί!
Είμαστε εμείς που δεν δημιουργήσαμε… επιτροπές υπερευαισθησίας (αυτές που ξοδεύουν τη ζωή τους για να βρίσκουν αιτίες και αφορμές) για να κρίνουμε, να κατακρίνουμε και στο τέλος να καταδικάζαμε το καθετί διαφορετικό, με πρόσχημα την (τάχα μου) υποστήριξη!
Γιατί εμείς αυτό που καταλάβαμε είναι ότι αυτό που συμβαίνει τώρα, είναι η δημιουργία μιας κοινωνίας γεμάτης από καρκινώματα, μιας κοινωνίας που διασπάται σε όλο και πιο μικρά κομμάτια, με το ένα να μισεί το άλλο και με τη διάσπαση να συνεχίζεται μέχρι που όλα να γίνουν σκόνη, χωρίς καμία δύναμη και εύκολα να την σκορπίσει ο άνεμος…
Γιατί εμάς η βέργα, η παντόφλα, η σκούπα και η ζώνη, μας έμαθαν ότι κανείς δεν θέλει το καλό μας, αν είναι καλύτερο από το δικό του!
Είμαστε εμείς που μεταλαμπαδεύσαμε στα δικά μας τα παιδιά όλα τα προαναφερθέντα….
Εμείς οι αυθεντικοί που πιάσαμε τη ζωή στα δικά μας χέρια, γιατί η ζωή μας ήταν αυθεντική και όσο θα είμαστε εδώ, αυθεντική θα είναι!
Είμαστε λοιπόν οι… Έιττιερς, είμαστε οι πρωταγωνιστές της δικής μας ζωής! 🔚
