📖Περίπου 50“
➡Καταρχήν να ξεκαθαρίσω κάτι πολύ σημαντικό!
Από τη στιγμή που για οποιονδήποτε λόγο δεν πήγα επιτόπου για να παλέψω με τις φλόγες, η συνείδηση μου, μου απαγορεύει αυστηρά να ασκήσω οποιανδήποτε κριτική!
Εκτός αν αντιληφθώ τον οποιονδήποτε (τον οποιονδήποτε) να θέλει να προβάλει τη μούρη του πάνω στα ερείπια, στην καταστροφή, στον πόνο και κυρίως πάνω στους αδικοχαμένους μας συμπατριώτες, στην ορεινή περιοχή της Λεμεσού…
Θα αποζημιωθούν οι πληγέντες και αυτό είναι το αυτονόητο…
Όμως, όσο και να είναι το ποσό, όση και αν είναι η ύλη, με το συμπάθειο, τι αξίζει περισσότερο από το δικό του δημιούργημα, που έκτισε με λιθαράκι πάνω στο λιθαράκι, με χρέος, με κόπο και με ιδρώτα;
Αξίζει κάτι περισσότερο από την τιμιότητα επί της δημιουργίας του;
Τίποτα μα τίποτα δεν αξίζει περισσότερο!
Όσο για τον απλό κόσμο, τον απλό πολίτη, τον απλό πυροσβέστη;
Αυτόν που δεν δίστασε, ούτε να βοηθήσει, αλλά και που… είπε στην ίδια τη φλόγα… Οι δυο μας, τι να σκεφτεί ο απλός λαϊκός νους, εκτός από μια βαθιά, έστω και νοερή, αλλά με ενσυναίσθηση, υπόκλιση;
Ότι και να αναφερθεί για όλους αυτούς, θα είναι λίγο, πολύ λίγο…
Υπέρ των αδικοχαμένων ωδή!
Υπήρξαν αδικοχαμένοι…
Ότι πιο θλιβερό, γιατί τίποτα μα τίποτα δεν αξίζει όσο η ίδια η ζωή…
Ας γίνουν λοιπόν σύμβολα για την Κυπριακή κοινωνία, για να μην ξεχνάμε, να μην ξεχάσουμε…
Γιατί όταν σε λίγες μέρες θα επιστρέψουμε στην καθημερινή μας… καθημερινότητα (ακριβώς αυτό), να είμαστε πιο προετοιμασμένοι (υλικά και πνευματικά), για το επόμενο κακό που μακάρι να μην μας ξαναβρεί…
