📖Περίπου 50“
➡️Όχι εκείνη η μπάλα δεν ήταν δική μου…
Δεν είναι η μπάλα που ξέχασα εγώ…
Είναι η μπάλα εκείνου του παιδιού…
Εκείνου του παιδιού, που βιαστικά το τραβούσε από το χέρι ο πατέρας, η μητέρα, γιατί έπρεπε να φύγουν και να πάνε κάπου που δεν ήξεραν και του υπόσχονταν ότι μόλις φτάσουν στον άγνωστο προορισμό, θα του αγόραζαν μιαν καινούργια μπάλα…
Αλλά εκεί που έφτασαν, δεν ήταν στο ίδιο σπίτι με την… πλάτσα, με την πόρτα του «πορτάρη» ή το καλάθι…
Ήταν ένα άλλο μέρος, ένα άλλο μέρος, αλλά στην ίδια μικρή πατρίδα…
Μετά από λίγο καιρό, η υπόσχεση πραγματοποιήθηκε!
Η καινούργια μπάλα, τυλιγμένη μέσα σε ένα όμορφο περιτύλιγμα…
Ένα δώρο που αγοράστηκε με κάποια χρήματα από τα όσα είχαν απομείνει στην ξεριζωμένη οικογένεια…
Με σφιγμένα τα χείλη οι γονείς χαμογελαστοί παρέδωσαν το δώρο στο παιδί, αλλά τα σωθικά τους σπάραζαν…
Αλλά το παιδί δεν ήξερε να ελέγξει τα συναισθήματα του…
Χάρηκε για το δώρο, ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο αθώο πρόσωπο του όταν… ξεμπέρδεψε από το περιτύλιγμα…
Αλλά λίγο μετά, ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του…
Του έλειπε εκείνη η μπάλα που έμεινε πίσω…
Του έλειπε η μεγάλη πλάτσα!
Του έλειπε η πόρτα του «πορτάρη», του έλειπε το καλάθι…
Αλλά πιο πολύ του έλειπε εκείνη η μπάλα!
Μια πίκρα σχηματίστηκε στα πρόσωπα των γονιών, μια αδικία που μέσα τους ούρλιαζε, με αμέτρητα γιατί…
Από τότε πέρασαν 52 χρόνια…
Οι γονείς έφυγαν με το παράπονο και πήγαν εκεί που δεν υπάρχει πόνος παρά μόνο δικαιοσύνη…
Το παιδί είναι ακόμα εδώ…
Είναι ακόμα εδώ και ακόμα ψάχνει για εκείνη τη μπάλα… 🔚
