📖 Περίπου 40“
Το ότι φθάσαμε σε χαλεπούς καιρούς, καιρούς όπου αντί να ζητάμε συγνώμη, ψάχνουμε για… τρυπάνι για να φθάσουμε πιο κάτω και από τον πάτο, ένοχοι, να είναι και δικαστές, όλα τα όνειρα ενός αθώου παιδιού, δολοφονήθηκαν και πνίγηκαν εκεί στο λιμάνι του Πειραιά…
Εκεί κοντά στο μουράγιο…
Ο Αντώνης είχε εισιτήριο…
Αλλά και να μην είχε;
Έπρεπε να δολοφονηθεί;
Ο Αντώνης έπασχε από «διανοητική στέρηση»…
Αλλά και να μην έπασχε;
Στην πραγματικότητα, αποδείχθηκε (για μιαν ακόμη φορά) ποιος ή ποιοι, πάσχουν από διανοητική στέρηση και σίγουρα ανάμεσα σε αυτούς, δεν είναι ο Αντώνης!
Τώρα ο Αντώνης έχει φθάσει εκεί όπου κανένας πόνος, κανένα άδικο δεν μπορεί πια να τον αγγίξει…
Εμείς είμαστε ακόμα εδώ…
Εμείς, που για μιαν ακόμη φορά τιμωρηθήκαμε…
Ναι! Τιμωρηθήκαμε!
Γιατί, κάποιοι από εμάς (μπορεί) να είμαστε δολοφόνοι…
Γιατί, κάποιοι από εμάς, θα συμπαραταχθούμε με τον δυνατό, για να «περάσουμε»…
Γιατί κάποιοι από εμάς, αύριο, μεθαύριο, θα έχουμε ήδη ξεχάσει…
Γιατί κάποιοι από εμάς, θα συνεχίσουμε να βουλιάζουμε…
Αλλά τον Αντώνη, όλα αυτά, δεν τον αγγίζουν πια…
Γνωρίζει ότι όσοι πραγματικά τον αγαπούν, δεν θα τον ξεχάσουν, όντας πλέον ευρισκόμενος εκεί που δεν τον αγγίζει κανένας πόνος, καμιά αδικία…
