📖Περίπου 45“
➡️Πραγματικά ήταν κάτι το οδυνηρό να μαθαίνει κανείς δυσάρεστα νέα, όπως για παράδειγμα τους πρόσφατους σοβαρούς τραυματισμούς του Ανδρέα Χριστοδούλου και της Βεατρίκης Ακαθιώτου…
Αλλά όπως πάντα, οι εσωτερικοί τραυματισμοί είναι πιο επώδυνοι και όχι μόνο ο παθών αλλά και οι δικοί του άνθρωποι, πονάνε πιο πολύ…
Ήταν λοιπόν επώδυνο το εσωτερικό τραύμα του Ραφαήλ Αποστολίδη…
Όταν πριν από κάποια χρόνια, η γνωμάτευση ήταν σαφής επί της ετυμηγορίας της…
Ότι ο Ραφαήλ πάσχει από την καταραμένη και πιο πολύ, τρισκατάρατη ασθένεια, που βρήκε ένα νεαρό παιδί γεμάτο από όνειρα με στόχο να του τα συντρίψει…
Όπως τόσο ο ίδιος ο Ραφαήλ και οι δικοί του άνθρωποι, της είπαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους…
-Αρνούμαι!
Μια λέξη που άρκεσε και περίσσευε για να ξεκινήσει η αναμέτρηση…
-Οι δυο μας! Εγώ και εσύ!
Το πίστεψε, το πάλεψε και εκεί που η ασθένεια είχε πιστέψει ότι θα είχε συντρίψει τα όνειρα αυτού του παιδιού, ο Ραφαήλ συνέτριψε την ίδια!
Τέλος λοιπόν οι χημειοθεραπείες για τον Ραφαήλ Αποστολίδη και πλέον για τα επόμενα τρία χρόνια, ο Ραφαήλ θα παρακολουθείται, ταυτόχρονα με το ότι ούτε ο ίδιος δεν θα μπορεί να παρακολουθεί το ρυθμό με τον οποίο θα πραγματοποιεί τα όνειρα του!
Κλείνοντας αυτήν την αναφορά, να σημειωθεί ότι πρέπει να ευχαριστήσω τον πατέρα του Ραφαήλ, το Σάββα Αποστολίδη για την ενημέρωση…
Δεν είχα ζητήσει ενημέρωση, αλλά ήταν απαίτηση!
