📖 Περίπου 2 λεπτά
14 χρόνια πέρασαν από τη μέρα εκείνη που η Μαρία, η δική μας Μαρία, που πέρασε και από το Πρωτάθλημα Τροχοκαθίσματος, αγωνιζόμενη στον Απόλλωνα, έμαθε πόση δύναμη έχει!
Για τη Μαρία Μάρκου Πικκούα ο λόγος…
Η οποία σαν σήμερα, 14 χρόνια πριν, έλαβε ένα μάθημα ζωής…
Το οποίο τη δυνάμωσε και με τη σημερινή ανάρτηση της, για μιαν ακόμη φορά, μας το διδάσκει και πριν την παράθεση, μια επισήμανση…
Τα πιο σημαντικά και πολύτιμα μαθήματα, είναι εντελώς δωρεάν και αυτό ακριβώς μας χάρισε και σήμερα η Μαρία και προσωπικά, την ευχαριστώ απέραντα…
H ανάρτηση
«13 Οκτωβρίου 2009
Η ημέρα που αντιλήφθηκα στην πραγματικότητα τι σημαίνει άτομο με αναπηρία, ιδιαιτερότητες και δυσκολίες, η ίδια μέρα που με άλλαξε ως άνθρωπο, η ίδια μέρα που άλλαξε όλη μου η ζωή.
Ένα τροχαίο ατύχημα με το μηχανάκι, που μου στέρησε ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια του σώματός μου, την κινητικότητα. Σήμερα κλείνω 14 χρόνια ως άτομο με αναπηρία και, καθώς κοιτάζω πίσω όλα αυτά τα χρόνια, βλέπω μια τεράστια διαδρομή γεμάτη από αναμνήσεις, σκαμπανεβάσματα, πόνο, θλίψη, απογοήτευση, λύπη και στεναχώρια.
Αυτές είναι οι αναμνήσεις που μένουν χαραγμένες για πάντα στο μυαλό μας, τις κρύβουμε καλά μέσα μας μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι ουδέν κακό αμιγές καλού!
Πάντοτε η ζωή έχει τον τρόπο να μας προκαλεί, κι αν είμαστε λάτρεις του κινδύνου, να μας ωθεί στα όρια μας, το θέμα είναι να μην φοβόμαστε να τη ζήσουμε όπως της αρμόζει, στο έπακρον, αφότου ανακαλύψουμε τη δύναμή που κρύβουμε μέσα μας.
Όμως, πάντοτε στο πίσω μέρος του μυαλού μας πρέπει να έχουμε την συνείδηση των πράξεων μας. Μέσα από την αναπηρία έχω να πω πως εξελίχθηκα ως άνθρωπος, ακολούθησα μια διαδρομή η οποία δεν ήταν καθόλου εύκολη, αλλά με πείσμωσε ακόμη περισσότερο, ώστε να αντιληφθώ την πραγματική ουσία της ζωής, την ανθεκτικότητα, την ικανότητά να ζήσω, να επιμείνω όταν οι πιθανότητες λιγόστευαν!
Οι μέρες περνούσαν, τα χρόνια άλλαζαν, αλλάζουμε και εμείς! Πάντοτε ήμουν δυνατή, γιατί έμαθα από πολύ μικρή ότι η ζωή δεν μας τα φέρνει όπως εμείς ονειρευόμασταν, στρωμένη με ροδοπέταλα.
Μεγαλώνοντας, έχω μάθει ότι στο τέλος της ημέρας αυτό που έχει σημασία είναι να βρούμε τη δύναμη να ορθοποδήσουμε, αφήνοντας πίσω τις δυσκολίες που μας οδήγησαν στο σημείο όπου βρισκόμαστε σήμερα.
Σημασία έχει να παλεύουμε και να ανεβαίνουμε, να αντιμετωπίζουμε με θάρρος και αποφασιστικότητα τις προκλήσεις της ζωής, να αγαπάμε και να αγκαλιάζουμε τους αγώνες μας και να τους μετατρέπουμε σε σκαλοπάτια προόδου!
Μπορεί να μην είμαι η ίδια όπως παλιά, σαν κάτι να ράγισε και αργότερα να έσπασε, αλλά σιγά σιγά ξαναφτιάχτηκε, πλέον είμαι πιο δυνατή από ποτέ, σμιλεμένη από τις φωτιές των αντιξοοτήτων.
Σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή, όλοι εσείς που ήσασταν δίπλα μου και με στηρίξατε, είστε οι πυλώνες της δύναμης και της ακλόνητης υποστήριξής μου. Η πίστη σας σε μένα υπήρξε κίνητρο δύναμης στην αδιάκοπη αναζήτηση του καινούργιου εαυτού μου.
Κλείνοντας με χαμόγελο αφήνω το πιο σημαντικό μήνυμα για όλους σας: Ότι η ζωή πολλές φορές μπορεί να μας ρίξει μια γροθιά, όμως είναι η θέλησή μας αυτή που καθορίζει το μέλλον μας.
Μαζί, ας συνεχίσουμε να σπάμε φραγμούς, να καταρρίπτουμε τα όρια και να δείχνουμε στον κόσμο την απεριόριστη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος. Το ταξίδι μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά με ακλόνητη θέληση, μπορούμε να κατακτήσουμε τα πάντα»!
