Ανάγνωση: Περίπου 40“ / Μαγνητοσκόπιο 9’56’’
Το ημερολόγιο έδειχνε 4 Ιουλίου του 2004…
Ήταν μια βραδιά ευλογημένη για όσους την είχαμε ζήσει, ήταν μια βραδιά που ήταν αληθινή και που ακόμα και τώρα (που είναι τόσο νωρίς, γιατί μόνο… 19 χρόνια έχουν περάσει από τότε) την μαθαίνουν οι νεότεροι, αλλά ακόμα και αυτοί, μπορεί και να μην την… πιστεύουν, όπως δεν το πιστεύαμε και εμείς, πριν να γινόταν…
Ήταν λοιπόν το έπος της Λισσαβόνας!
Μέσα στο Ντα Λουζ… Εκεί όπου η Ελλάδα του Ρεχάγκελ, του Ζαγοράκη, του Χαριστέα, του Νικοπολίδη, του Φύσσα, του Μπασινά και των άλλων παιδιών, ύψωσε το Τρόπαιο, ανεβάζοντας την Ελλάδα στην κορυφή των Άλπεων της ποδοσφαιρικής Ευρώπης, για να την βλέπουμε εμείς και να καμαρώνουμε, για να την βλέπουν όλοι οι άλλοι και να τη «ζηλεύουν».
Ήταν αλήθεια…
Μια αλήθεια που θα τη λέει με συγκίνηση ο παππούς στο εγγόνι ακόμα και 100 χρόνια από τώρα και τη στιγμή που ο παππούς θα πηγαίνει για ύπνο, νιώθοντας ευλογημένος, το εγγόνι θα ονειρεύεται να καταφέρει ότι και οι… «ναύτες του πειρατικού»!
Κάπως έτσι λοιπόν, μοιάζει αυτή η μοναδική στιγμή, αυτή η ιστορική στιγμή που συνέβη σαν σήμερα, 19 χρόνια πριν…
Τι άλλο να… περιγράψω;
Άλλωστε και ο ίδιος ο Χελάκης είχε πει…
Δεν περιγράφω άλλο!
Άλλωστε, το παρακάτω φιλμάκι τα λέει όλα!
