📖Περίπου 55“
➡️Εσύ αναγνώστη, που θα διαβάσεις (ή όχι) το κείμενο που ακολουθεί, χτύπα ξύλο, αν τύχει και ασθενήσει το παιδί σου, ποια θα είναι η πρώτη σου ενέργεια;
Να το πάρεις στο γιατρό!
Ως εδώ καλά;
Ο γιατρός (γιατί μπορεί και κάποιοι γιατροί να διαβάζουν αυτό το κείμενο), ποια θα είναι η πρώτη του ενέργεια;
Να μιλήσει με το παιδί!
Αυτό γνωρίζω, αν και δεν είμαι γιατρός…
Με λίγες και απλές λέξεις λοιπόν θα συνεχίσω επί του κειμένου τούτου και βεβαίως, ούτε καμιά ανάγκη έχω να παριστάνω τον… Big Brother της παιδοψυχολογίας, ή και πασών των κοινωνικών ομάδων, όπου τα παιδιά είναι το επίκεντρο (Κυπριακής καλαθόσφαιρας, αυτονόητα συμπεριλαμβανομένης)…
Καμιά ανάγκη επαναλαμβάνω!
Αλλά…
Είναι πολλές οι φορές που βλέπω να γράφουμε, να μιλάμε, να αποφασίζουμε και πάλι από την αρχή…
Φακκώντας τον γυρό του μπάκαρη που λέει και ο θυμόσοφος Κυπριακός λαός…
Για τα παιδιά!
Τα παιδιά, τα ρωτάμε;
Τους δίνουμε το λόγο;
Εννοείται ότι δεν είναι τα παιδιά που διαθέτουν την ανάλογη ωριμότητα ή και εξουσιοδότηση για να αποφασίζουν…
Αλλά μήπως οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται, με γνώμονα το τι θέλουν τα ίδια τα παιδιά;
Αν λοιπόν, είναι για να λέμε (στον καθρέπτη μας) ότι δεν είμαστε τέλειοι, αλλά προσπαθούμε να είμαστε όσο πιο σωστοί γίνεται (απέναντι στα παιδιά) και αν είναι για να παλεύουμε για να πραγματοποιούν τα δικά τους όνειρα και όχι τα δικά μας, άρα είναι αυτονόητο ότι ο λόγος πρέπει να ανήκει στα ίδια τα παιδιά…
Έτσι νομίζω εκτός και αν… αρμενίζω!
Κάτι άλλο που λέει ο θυμόσοφος Κυπριακός λαός είναι το εξής…
Που πελλόν τζιε που μιτσήν μαθαίνεις την αλήθκειαν…
Ας είμαι εγώ ο πελλός…🔚
